Château de Montaigu dans l'Aube

Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de Montaigu, dat al in 1251 werd genoemd in de boekhouding voor het onderhoud van het castrum van de Champagnegraven, nam een sleutelpositie in bij de samenvloeiing van de Brie, Bourgondië en Gâtinais. De geografische ligging maakte het tot een strategisch punt voor de controle van de omliggende gebieden. Blanche d'Artois, gravin van Champagne en koningin van Navarra, was de eigenaar van het landgoed voordat het zich bij de koninklijke nalatenschap in 1314. Het kasteel diende ook als toevluchtsoord voor de bevolking van naburige dorpen onder het gezag van de baili de Troyes.

In 1416 werd het kasteel ingenomen door Simon Lemoine, een Bourgondische partizanen, voordat het in 1417 werd overgenomen door de baili de Sens, gelieerd aan de Armagnacs, na een zes maanden durende belegering. Op 31 juli van datzelfde jaar werd het echter weer verloren. Het Verdrag van Troyes (1420) bezegelde zijn lot: Charles VI, onder Anglo-bourguignon invloed, beval zijn sloop. De materialen werden hergebruikt om koninklijke gebouwen in Troyes te repareren, terwijl de stenen en stenen werden gebruikt voor lokale gebouwen, zoals de ovens of de Priorij van Notre-Dame-en-l'Isle.

Bijna rond van vorm (120 m straal, 240 m met sloten), het kasteel uitgebreid over 1,64 hectare, tot 2.12 hectare met zijn verdediging. Zijn geleidelijke verdwijning na 1420 markeerde het einde van zijn militaire en beschermende rol. De opgravingen en documenten uit het begin van de twintigste eeuw, zoals die van Louis Morin (1906), getuigen van het historische belang in de regio.

Verschillende kapiteins volgden zichzelf op, waaronder Guillaume (1288), Saladin d'Anglure (1319), Jean sire de Trainel (1340), Étienne de Précy (1374) en Fessard (1420). Hun aanwezigheid illustreert de evolutie van haar defensieve en bestuurlijke rol gedurende bijna twee eeuwen, tot de definitieve vernietiging ervan.

Externe links