Ondergrondse bezetting fin XIIe-début XIVe siècle (≈ 1425)
Hoofdvlucht voor het huidige kasteel
XIVe siècle
Eerste bouw
Eerste bouw XIVe siècle (≈ 1450)
Eerste fase van het huidige kasteel
guerre de Cent Ans (XIVe-XVe siècle)
Toevoegen van torens en poterne
Toevoegen van torens en poterne guerre de Cent Ans (XIVe-XVe siècle) (≈ 1550)
Defensieve versterking van de site
début XVIe siècle
Veranderingen in woningen
Veranderingen in woningen début XVIe siècle (≈ 1604)
Open haard en toegevoegde bessen
21 mai 2001
Historisch monument
Historisch monument 21 mai 2001 (≈ 2001)
Rechtsbescherming van het terrein
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Het kasteel bestaat uit alle gebouwen, ondergrondse en archeologische overblijfselen, alsmede de grond van de percelen (Box B 151, 152, 154): inschrijving bij beschikking van 21 mei 2001
Kerncijfers
Information non disponible - Geen namen genoemd in de bronnen
Teksten bevatten geen tekens
Oorsprong en geschiedenis
Het Château de Montfaucon, gelegen in Marigny-Brizay, vindt zijn oorsprong in de 14e eeuw, met een eerste bouw waarvan de overblijfselen overblijven. Tijdens de Honderdjarige Oorlog werden belangrijke verdedigingswerken toegevoegd: vier volle torens, een poterne en een mediane vooruitgang, die de lokale spanningen weerspiegelen. Deze veranderingen leidden ook tot interne transformaties, zoals het boren van nieuwe baaien en de installatie van twee schoorstenen, waarbij de structuur werd aangepast aan de behoeften van de tijd. Het terrein werd omgord met een omheining met torentjes, bijgebouwen (granaat, oven, behuizing) en een netwerk van ondergrondsen gebruikt als toevluchtsoord, voornamelijk tussen de late 12e en vroege 14e eeuw.
Aan het begin van de 16e eeuw veranderde de latere toevoegingen, waaronder een schoorsteen en gaten op de begane grond, gedeeltelijk zijn middeleeuwse uiterlijk. Het forthuis, geclassificeerd als een historisch monument in 2001, behoudt dus architectonische sporen van de opeenvolgende fasen: defensieve (tours, poterne), residentiële (paden, baaien) en agrarische (afhankelijkheden). De bodem en archeologische overblijfselen worden beschermd en benadrukken het belang van het erfgoed.
Het gebouw illustreert de evolutie van forthuizen in tijden van conflict, waarbij militaire functies (ondergrondse vluchtelingen, zwangere) en dagelijks leven (woning, oven) worden gecombineerd. Zijn geschiedenis materialiseert de strategieën van aanpassing van lokale heren aan onzekerheid, terwijl onthullen, door de latere veranderingen, een overgang naar een meer residentiële roeping in de Renaissance.
