Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Peyrolles-en-Provence ontstond in de Middeleeuwen, met een eerste vermelding in 1211 toen de aartsbisschop van Aix, Gui de Fos, het verwierf. De oudste overblijfselen, zoals de dikke 1,54 m muren in de noordelijke vleugel of de zuidelijke muur van het oostelijke terras, konden dateren uit de 14e eeuw, toen de aartsbisschoppen van Aix waren heren van de plaats tot 1474. Het fort, toen sober, diende als een strategisch punt in de regio, dat de kerkelijke invloed en feodale spanningen van die tijd weerspiegelt.

In 1475 kwam het kasteel het graafschap binnen door een uitwisseling tussen aartsbisschop Olivier de Pennart en koning René d'Anjou, graaf van de Provence. Deze laatste ondernemen belangrijk werk om het een recreatieve woning te maken: bouw van een houten galerie, gewelf van kamers, creatie van een schroeftrap, en decoratie van wandtapijten. De "Keuken van Koning René," gewelfde kamer op de begane grond, getuigt nog steeds van deze periode, met zijn monumentale open haard van bijna 5 meter. Het kasteel, dat in 1481 na de dood van René in het koninklijke landgoed werd opgenomen, bleef tot de 17e eeuw een koninklijk eigendom, ondanks tijdelijke vervreemding van de bedienden van de koning.

In de 16e eeuw, de oorlogen van de religie en lokale conflicten ernstig beschadigde het kasteel, dat werd overgedragen in 1587 aan François-Marie de Caseneuve. Deze laatste lanceerde grote renovaties, vooral in het North House Corps, waardoor het fort een comfortabeler thuis werd. De inventarissen van de periode beschrijven een vierkant plan met een kapel, stallen en een gevangenistoren. In 1668 wisselde Lodewijk XIV Peyrolles uit met Henri de Forbin Maynier, baron van Oppede, die het begin markeerde van een nieuw tijdperk voor het kasteel, dat vervolgens in handen van de familie Laurens kwam.

De familie Laurens ondernam vanaf 1681 een radicale metamorfose van het kasteel, waardoor het zijn huidige verschijning kreeg. Antoine de Laurens, Provoost Marshal van de Provence, is van plan om er een recreatieve residentie van te maken, maar grote werken beginnen onder zijn zoon, Pierre I. De laatste vergroot het lichaam van North Homes op verschillende niveaus, waarbij de helling van het gesteente wordt benut om ruimtes te creëren die geschikt zijn voor de seizoenen. Henri de Laurens eindigde in de jaren 1750 op het oostelijke terras, bouwde een kapel en verwierf aangrenzende panden om het landgoed uit te breiden. Zijn opvolger Peter II ontwierp een stedenbouwkundig plan met een driehoekig vierkant in het westen (1766) en verenigde de noordelijke gevel.

De meest ambitieuze transformatie kwam onder Marie-Marguerite de Laurens, de weduwe van Peter II, die in 1778 een kolossale werkcampagne lanceerde met architect Esprit-Joseph Brun. De twee oostelijke paviljoens worden opgericht, het centrale lichaam wordt gestart, en een grote stenen trap van Bonnieux is gebouwd in 1779. De gevels, gebarsten in 1784, werden om sculpturen te ontvangen die onafgemaakt bleven als gevolg van spanningen met de lokale gemeenschap. Het kasteel, verdubbeld in grootte, wordt een symbool van macht en verfijning, het mengen van decoraties van gips winkels, marmeren open haarden, en elegant ijzerwerk.

Na de revolutie werd het landgoed ontmanteld en gedeeltelijk gekocht door de gemeente in 1863 om het stadhuis en de scholen te installeren. Latere wijzigingen (sluiten, garage, interieur trappen) beïnvloed gedeeltelijk de structuur, maar grote restauraties, geïnitieerd in de jaren negentig, herstelden de stralen van het kasteel. Tegenwoordig herbergt het stadhuis nog steeds culturele evenementen zoals de Koning René Fair. Een historisch monument in 1991, het belichaamt bijna acht eeuwen Provençaalse geschiedenis, van middeleeuwse aartsbisschoppen tot de fascisten van de achttiende eeuw.

Externe links