Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Querrieu is ontstaan in de Middeleeuwen, hoewel er weinig bekend is over deze periode. Hij werd bezocht door koningen Francis I in 1517 en Hendrik IV in 1595, voordat hij in 1636 werd verbrand door de Spaanse legers tijdens het beleg van Corbie. Dit eerste middeleeuwse kasteel, vandaag vernietigd, laat ruimte voor wederopbouw in de zeventiende eeuw.

In de 17e eeuw, de seigneury van Querrieu doorgegeven aan de familie van Gaudechart door het huwelijk van Robert Gaudechart met Gabrielle de Saveuse in 1596. François de Gaudechart, een kampmaarschalk, liet het kasteel herbouwen in steen en steen. In 1652 werd de seigneury verhoogd tot de rang van markiesat. Na de dood van haar echtgenoot in 1735, ondernam Anne-Françoise Perrin, markiezin douirière, grote veranderingen van het kasteel.

De 19e eeuw markeerde een nieuwe fase van transformatie onder impuls van prinses Clementine-Charlotte de Rohan, weduwe van Louis François de Gaudechart. Tussen 1830 en 1840, werd het kasteel verhoogd van een verdieping, werden vleugels toegevoegd, en het park werd vergroot. Er is een monumentale poort gebouwd, die naar het dorp gaat. Deze aanpassingen blijven nog steeds bestaan. Bij de dood van de laatste markies de Querrieu in 1878 werd het kasteel overgedragen aan zijn neef Marie-Thérèse de Gaudechart, echtgenote van graaf Alvar d'Alcantara, de Belgische familie die het nog bezat.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog speelde Querrieu Castle een strategische rol als hoofdkwartier van het 4e Britse leger onder leiding van generaal Rawlinson. Hier werd het Somme-offensief in 1916 voorbereid. Het kasteel herbergt belangrijke figuren zoals koning George V, prins van Wales, maarschalk Foch en Lord Balfour. Er werden Duitse kanonnen opgeslagen, waarvan sommige nu in Londen te zien zijn. In 1927 kreeg Juan d'Alcantara het recht Querrieu aan zijn naam toe te voegen.

Het kasteel, gedeeltelijk genoemd als historische monumenten in 1998, behoudt middeleeuwse elementen zoals de bases van twee halfronde torens. Het centrale gebouw, herbouwd in de zeventiende eeuw, wordt verhoogd van één verdieping tot de negentiende eeuw, met een dak verborgen door een balustrade. Interieurdecoraties, voornamelijk uit de 19e eeuw, zijn onder andere lambrisering, parketvloeren en een opmerkelijke trap. Het Engelse park, uitgebreid in de 19e eeuw, herbergt eeuwenoude bomen en een kanaal met rond bekken.

Externe links