Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de Réveillon, gelegen in de rivier de Marne, werd tussen 1607 en 1617 gebouwd door Claude II van Ancienville en zijn vrouw Judith Raguier, op de fundamenten van een oud feodaal kasteel. In renaissancestijl onderscheidt het zich door zijn U-vormige plan, zijn gracht en een verharde binnenplaats. In 1640 bleek dat het werk onvolledig was: ontbrekende ramen, onafgemaakte muren en ruwe interieurs. Er blijft weinig informatie over de evolutie tot het begin van de 18e eeuw, toen het meerdere keren veranderde van eigenaar, waaronder Michel Larcher, Jacques Galland, en Fieubet's familie.

In 1719 verwierf de markies d'Argenson het landgoed en maakte belangrijke wijzigingen, zoals een gesneden pediment dat Minerva vertegenwoordigde en de transformatie van de baaien. In 1730 verkocht hij het kasteel aan Jules-Robert de Cotte, koningsarchitect, die houtwerk, schilderijen en inrichting van de boerderijen van het landgoed toevoegde. De Franse tuinen, opgericht onder Jacques Galland rond 1663, omvatten een gangpad d'ormes (Returnnelop) en een moestuin besproeid door de plaatselijke rivier. Het landgoed, met zijn bijgebouwen (boerderij, dovecote van 3.500 bouten, melonnière), illustreert de aristocratische interesse in landbouw en kunst.

In de 19e eeuw kwam het kasteel in handen van de familie Herbelin, toen de schilder Madeleine Lemaire, beroemd om haar rozen en haar Parijse salon bezocht door Marcel Proust. Deze laatste is geïnspireerd door de plaats in Op zoek naar verloren tijd, het beschrijven van de kastanjebomen en de sfeer. Gespaard door de twee wereldoorlogen ondanks de Duitse bezetting in 1940 viel het kasteel in puin na 1945. Een restauratiecampagne begon in 1992 redde het monument, geclassificeerd sinds 1948, evenals zijn park en tuinen (in 1996 geclassificeerd).

De bijgebouwen, zoals de 17e-eeuwse bakstenen en stenen boerderij, of de in 1992 gerestaureerde duiventoren, getuigen van de landelijke architectuur van de periode. De melonnière, ontworpen door Jules-Robert de Cotte, gebruikt een ingenieus systeem van muren om meloenen in dit klimaat te kweken. Het Lodewijk XV ererooster en de commons completeren dit harmonieuze ensemble, dat de evolutie weerspiegelt van de smaken en technieken tussen de Renaissance en de Verlichtings eeuw.

Externe links