Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de Rosey, gelegen in het gelijknamige dorp Saône-et-Loire, is een elegant gebouw uit de 3e kwart van de 18e eeuw. Het wordt onderscheiden door zijn rechthoekige plan en zijn versierde gevels, waaronder een noord voorlichaam met een deur in het midden van de hanger omlijst met Toscaanse pilasters, en een zuid voorlichaam met drie spanten getopt door een pediment piercing door een oculus. Het landgoed, voorafgegaan door een binnenplaats en een steegje bomen, is geïnspireerd door Franse tuinen. Privé-eigendom, het bezoekt niet, maar blijft een opmerkelijke architectonische getuigenis van Bourgondië-Franche-Comté.

De geschiedenis van het kasteel begint ruim voor de huidige bouw. Reeds in de 16e eeuw werd de seigneury van Rosey verdeeld over twee families die laag en middelmatig recht uitoefenen. In 1767 verenigt Antoine Clerguet, kapitein van de grote valkerij van Frankrijk, het pand en laat het huidige kasteel bouwen, misschien geïnspireerd door architect Émiland Gauthey. Toen hij in 1789 overleed, behoorde het landgoed tot Vincent-Mathias Villedieu de Torcy, die hem in de steek liet tijdens de Revolutie.

Tijdens de revolutionaire periode werd het kasteel in beslag genomen als gedemigreerd eigendom en verkocht aan Antoine-Denis Bottex, klerk in Chalon-sur-Saône. De laatste vernietigt de kapel en bibliotheek, twee zijvleugels met balustrade, gedeeltelijk veranderen van de oorspronkelijke set. Het landgoed veranderde vervolgens een aantal keren van handen: overgenomen door de familie Vitteaut in 1819, vervolgens door Mme de La Grandière in 1903, alvorens over te gaan naar zijn neef Victor Pardon in 1945. Sinds 1976 is het eigendom van Robert Arnal. Gerangschikt historisch monument in 1977 voor zijn gevels en daken, het belichaamt nu een bewaard erfgoed, hoewel getransformeerd door de gevaren van de geschiedenis.

Het Château de Rosey illustreert de architectonische en sociale veranderingen van de prerevolutionaire en postrevolutionaire Bourgondië. Zijn stijl, het mengen van classicisme en lokale invloeden, weerspiegelt de smaak van de 18e-eeuwse provinciale elites. De revolutionaire vernietigingen en veranderingen van eigenaren in de 19e en 20e eeuw markeerden haar evolutie, met behoud van haar oorspronkelijke karakter. De registratie van historische monumenten in 1977 onderstreept zijn erfgoedwaarde, ondanks zijn status als privé-eigendom dat niet toegankelijk is voor het publiek.

Externe links