Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de Saint-Aubin-sur-Mer staat op dezelfde naam in het departement Seine-Maritime in Normandië. Oorspronkelijk was het een middeleeuws sterk huis ontworpen om de Dun Valley te verdedigen, zoals het gebruikelijk was bij riviermondingen in de Middeleeuwen. Vanaf deze tijd blijven de kelders op twee niveaus en een cilindrisch dovecote, oorspronkelijk ontworpen als een verdedigingstoren voordat wordt omgezet in de zeventiende eeuw.

De eerste getuigde seigneur van Saint-Aubin dateert uit 1205 met Henri de Ferrières, die uit een machtige Anglo-Norman feodale familie kwam. Vier eeuwen lang, tot 1653, was het landgoed afhankelijk van de Barony van Ferrières. In 1604 wordt in een bekentenis van Charlotte des Ursins al melding gemaakt van de ruïnes van het oude defensieve gebouw, verwoest door oorlogen. Het huidige kasteel werd voor 1650 herbouwd door Alphonse Auber de Daubeuf, die gedeeltelijk gebruik maakte van de materialen van het vorige gebouw.

In 1653 verwierf Charles Le Conte, markies de Nonant, het eigendom, gevolgd door Simon Arnauld, markies de Pomponne, staatssecretaris van Buitenlandse Zaken onder Lodewijk XIV. In 1697 lanceerde Alphonse Auber de Daubeuf de bouw van het huidige kasteel, het mengen van zandsteen, bakstenen en vuursteen. Het landgoed veranderde vervolgens meerdere malen van handen: de Fontanieus (1719), familie van koninklijke financiers, vervolgens de Caillot de Coqueréaumont (1745), voordat ze geassocieerd werden met de prestigieuze naam van de Choiseul-Gouffier in 1771, dicht bij Marie-Antoinette.

De 18e eeuw markeerde de hoogte van het kasteel, met de indeling van het park, waaronder een beuken steeg en een wolf sprong. De Franse Revolutie verdeelde echter het landgoed van 611 hectare, verkocht in 1818 aan Choiseul-Gouffier erfgenamen. In 1858 kocht Eustache Dely Houdeville, een Rouennais industrieel, het kasteel, dat sindsdien in zijn nageslacht was gebleven. Tijdens de Tweede Wereldoorlog diende hij als Duitse Kommandantur, die grote schade leed.

Het kasteel combineert een slanke Louis XIII stijl met middeleeuwse verdedigingselementen. Zijn gevels, afwisselend met roze zandsteen en bakstenen, contrasteren met de zuidvleugel in zandsteen en vuursteen. De dovecote, met dikke muren van een meter, getuigt van zijn militaire verleden. Gerangschikt in 1943 en geregistreerd bij de Historische Monumenten in 1976, het landgoed nu grenst aan de kust en de Dun Valley, een gebied beschermd door het Conservatoire du littoral.

Externe links