Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de Saint-Élix-le-Château werd gebouwd tussen 1540 en 1548 voor Pierre Potier de la Terrasse, secretaris van François I en voorzitter van het parlement van Toulouse. Ontworpen door de architect Laurent Clary, symboliseert het het succes van zijn sponsor, waarbij middeleeuwse details (verdwenen hengsten) en Renaissance elementen worden gecombineerd. De glas-in-lood ramen, ondertekend door Joseph Gressier (1545), en de schoorsteen van de École de Fontainebleau, versierd met het wapenschild van de Saint-Lary en Berthier families, getuigen van zijn eerste fascist.

Door de eeuwen heen veranderde het kasteel van hand: de markies de Montespan, echtgenoot van Lodewijk XIV's favoriet, voegde een oranjerie en stallen toe. Zijn zoon, de hertog van Antin, verkocht hem aan aartsbisschop Jacob, die de geschiedenis van Languedoc overzag. Barons Ledesme (18de eeuw) verrijkt met knikkers, gouden kranen en werken van beeldhouwer François Lucas, waaronder het standbeeld van de commandant. Na de revolutie werden de sloten gevuld en de daken vernietigd.

In de 19e eeuw, de Carrère families, erfgenamen van handelaren, bewaarde het kasteel als een plaats van cultuur, met een bibliotheek en een Wetenschapsbeurs. Het landgoed kwam vervolgens in handen van de Poolse prinses van Lubomiriski en mevrouw Paul Fournes. In 1945 werd hij gedeeltelijk verbrand en geplunderd. In de jaren tachtig gerestaureerd door Claude Cambou, werd het meerdere keren (2014, 2018, 2022) verkocht voordat het in 2019 door de staat werd overgenomen, die het sindsdien probeerde te scheiden.

Een historisch monument in 1927 (kasteel) en 1994 (park, oranjerie, stallen), het landgoed huisvest een opmerkelijke reguliere tuin. Sinds 1989 is hij gastheer van de Rencontres botaniques, een tentoonstelling van zeldzame planten, geschorst sinds 2017. Een privécollectie (Carrerere familie) bewaart archieven, beelden en voorwerpen van het kasteel, wachtend op museumverbetering.

De architectuur, hoewel gewijzigd (verdwijning van de tweede verdieping na de brand van 1945), behoudt bakstenen gevels, gedeeltelijk gerestaureerde ronde torens (1847), en een overvloedig gesneden decoratie. De iconische dieren op de gletsjers en vensterbanken herinneren aan hun verleden grootsheid, tussen middeleeuws erfgoed en renaissance innovatie.

Externe links