Château de Villers-Saint-Paul dans l'Oise

Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Villers-Saint-Paul, ook bekend als kasteel Mortefontaine, is ontstaan in de middeleeuwen met de bouw van een kasteel door lokale heren. Villers-Saint-Paul's familie bezat het tot zijn uitsterving rond 1650, toen het landgoed in handen kwam van notabelen als Jean Bardeau, penningmeester-generaal van Financiën onder Henri III, Henri IV en Lodewijk XIII, en vervolgens Jean du Four, koper van het pand in 1673. Het kasteel veranderde meerdere keren van hand in de 18e eeuw, wat een periode van grote architectonische transformaties markeerde.

In 1703 werd de seigneury verdeeld tussen de hertogin van Verneuil en het huis van Condé. Lodewijk IV Henri de Bourbon-Condé, minister van Lodewijk XV, werd seigneur in 1710 voordat zijn zoon, Louis V Joseph, het landgoed in 1741 overdroeg aan Étienne Hardy du Plessis. Hij verkocht het in 1772 aan Antoine de Sartine, staatssecretaris voor de marine, die een gedeeltelijke wederopbouw ondernam. Het kasteel werd vervolgens overgenomen door Ange-Joseph Aubert, juwelier van de Kroon, toen door Marc-Antoine Randon de La Tour, penningmeester-generaal van het Maison du Roi, die het volledig bouwde voordat het in 1794 werd geguillotineerd.

In de 19e eeuw werd het kasteel eigendom van Marshal Gérard, voorzitter van de raad onder de monarchie van juli, en vervolgens doorgegeven aan zijn nakomelingen, waaronder de Graaf van Archiac, burgemeester van Villers-Saint-Paul. Na opeenvolgende bezettingen (Duits leger tijdens de Tweede Wereldoorlog, beroepsschool) werd het kasteel, geclassificeerd als een historisch monument in 1929, verlaten, gekraakt en uiteindelijk verpletterd in 1971. Vandaag, een lodge huis bezet zijn locatie.

Het landgoed besloeg 40 hectare, waaronder een aangelegd park met kanalen, een vijver en een bebost eiland, gevoed door het water van de Brèche. Het kasteel, in witte steen, had een sobere stijl met een centraal paviljoen, pediment ramen en imposante open haarden. Een steegje kalkbomen koppelde het park ooit aan de kerk van Nogent-sur-Oise, getuige zijn integratie in het lokale landschap.

De vernietiging van het kasteel in 1971 markeerde het einde van een rijk architectonisch erfgoed, ondanks de classificatie in 1929. Alleen een residentie genaamd "Domain du château" en de steeg van de Tulips vandaag herinneren aan zijn bestaan. De archieven, zoals die van Émile Lambert (1967), behouden de herinnering aan deze symbolische plaats van Oise, verbonden met de politieke en sociale geschiedenis van Frankrijk van de zeventiende tot de twintigste eeuw.

Externe links