Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château du Bois du Maine, gelegen aan de zuidoever van de Mayenne in Rennes-en-Grenouilles, is getuigd uit de 11e eeuw, hoewel de oudste delen waarschijnlijk dateren uit de 14de eeuw. De site, beschreven in 1415 als "een gracht-gesloten accommodatie," werd versterkt door de eeuwen heen, met een 17e eeuwse huis lichaam maskeren een oudere middeleeuwse structuur. De verdediging was gebaseerd op de natuurlijke overstromingen van de Mayenne, aangevuld met kanonnen, een ophaalbrug en machicoulis op de noordelijke toren, het enige duidelijk oude deel.

Het kasteel speelde een strategische rol tijdens de Honderdjarige Oorlog: bezet door de Engelsen in 1356 tijdens de Lancastre rit, het diende als een basis voor de controle van de regio tegen de Fransen die waren afgesneden in het Château de Lassay. Zijn garnizoen, onder leiding van Perrot Daigremont, evacueerde pas in 1361 tegen een losgeld van 20 000 ecu, alvorens zijn plundering samen met de Navarrais te hervatten. De bronnen vermelden ook zijn bezetting door een zekere Engelse soldaat Erneust in 1418 onder Jean de Lancastre.

Opeenvolgende bezittingen van de heren van Averton, van de Boulay (uit de dertiende eeuw), dan van de Raynier (XVI eeuw), het landgoed werd verdeeld in Grand en Petit-Bois-de-Maine voordat herenigd in 1619. In de 17e eeuw bleef het zijn gracht en defensieve elementen behouden, ondanks restauraties die zijn verschijning moderniseerden. De gewelfde kelders, communicerend met een ondergedompelde kluis toegankelijk door een ladder, en een oude kapel in de behuizingen, getuigen van het feodale belang.

De seigneury, gekwalificeerd als kastanje in de 18e eeuw zonder de privileges, was een mobiliteit van de Oude Averton. Het omvatte sponsorrechten op de lokale kerk en herbergde een 17e-eeuwse smederij van François de la Cigoigne. In 1583 installeerde Catherine de Chauvigné, een bekende protestant, een kapelaan Hugenoten, die de religieuze spanningen van die tijd illustreerde. De gevels en daken werden in 1967 als historische monumenten vermeld.

Het gebouw combineert daarmee middeleeuwse overblijfselen (noordtoren, kelders, grachten) met ontwikkelingen uit de 16e-17e eeuw, die de evolutie weerspiegelen van een feodale vesting naar een seigneuriële residentie. Zijn geschiedenis, gekenmerkt door Engels-Navarra conflicten en architectonische transformaties, maakt het een kenmerkend voorbeeld van de Manoirs Mayennais, aangepast aan de militaire en sociale uitdagingen van hun tijd.

Externe links