Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Geisbergse kasteel werd tussen 1692 en 1714 gebouwd door Jean Gaspard de Hatzel, een anobli bourgeois, op de dominante hoogten van Wissembourg. De architect Rondouin ontwierp een complex bestaande uit een hoofdresidentie, twee tuinpaviljoens en landbouwgebouwen, allemaal omgeven door een groot park. Het land werd geëxploiteerd door Zwitserse Mennonite boeren, wiens nakomelingen nog steeds op de site wonen. Het landgoed omvatte ook een kapel gewijd aan Saint Martin, bediend door de Augustijnen van Wissembourg.

In 1755 werd het kasteel verkocht aan Philippe Michel Weber. De site werd een strategische kwestie tijdens de conflicten van de achttiende en negentiende eeuw: het was het toneel van gewelddadige gevechten in 1793 tussen de Franse revolutionaire troepen en de Oostenrijkers-Pruisen tijdens de Slag bij Wissembourg, toen in 1870 tijdens de Frans-Pruisische oorlog. Deze gevechten veroorzaakten aanzienlijke schade aan het kasteel, al verzwakt door opeenvolgende oorlogen.

In de 20e eeuw werd het kasteel, dat in 1940 werd geëvacueerd, in 1947 afgebrand en verpletterd om plaats te maken voor huizen en een kerk. Vandaag, alleen de Porch Tower, het huis van de voogd, de ruïnes van de paviljoens, en een dovecote gedateerd 1711 blijven, ingeschreven in historische monumenten sinds 1990. De dovecote, omgetoverd tot een Mennonitische erezaal in 1850, getuigt van de religieuze en agrarische geschiedenis van het landgoed. De overblijfselen herinneren ook aan de vernietigingen van de oorlogen, vooral die van 1870, waar de Geisberg was een belangrijk punt van de botsingen.

Het landgoed, aanvankelijk georganiseerd rond een binnenplaats en een tuin, presenteerde een symmetrische architectuur met een centraal lichaam geflankeerd door vleugels in het paviljoen. De voordeur, overdonderd door een pediment en een klok van 1714, evenals het tweelingwapen, benadrukte zijn prestige. Na 1947 herbouwden de Mennonieten het terrein gedeeltelijk en bouwden er in 1973 een kapel. De familiearchieven en originele plannen, misschien bewaard door een afstammeling van de architect in de Verenigde Staten, blijven potentiële bronnen om zijn geschiedenis te reconstrueren.

De beschermde elementen van vandaag, zoals de toren, het huis van de bewaker en paviljoens, illustreren de evolutie van het terrein, gekenmerkt door zijn militaire rol, zijn Mennonite agrarische erfgoed, en zijn architectonische transformaties. De oorspronkelijke put, nog steeds zichtbaar in de tuin van een modern huis, en de resten van de kelder herinneren aan de verleden breedte van het kasteel, symbool van de sociale en politieke dynamiek van Elzas in de 17e.

Externe links