Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Buzet-sur-Baïse vond zijn oorsprong in de 11e eeuw, toen Sanche de Gascogne (1009-1032) versterkt een bestaande residentie om het een kastellam, genoemd in een charter als een landgoed met kerk, boerderijen en landerijen. Deze strategische site, gelegen nabij de Frans-Engelse grens, werd gedeeld tussen twee co-leraren in de 13e eeuw, de Rovignan en Piis families, voordat werd geplunderd en verbrand in 1293-1294, door Engelse soldaten, een gebeurtenis die leidde tot de Guyenne oorlog. De oudste overblijfselen van het huidige kasteel dateren uit de wederopbouw van de late 13e of vroege 14e eeuw.

In de 14e eeuw kocht Berard d'Albret de seigneurie in 1385, waarbij seigneurische macht werd verenigd en de co-existentie van de twee kastelen werd beëindigd. De site, gespaard door de grote conflicten van de Honderd Jaar' Ondanks zijn grenspositie kwam de oorlog in handen van de Noaillan in de 15e eeuw, toen van de Grossolles in de 16e eeuw. Deze laatste, met name Antoine de Grossolles, maakten van het kasteel hun belangrijkste woonplaats en ondernam belangrijk werk, zoals de toevoeging van een achthoekige toren met een trap met schroeven en geschilderde plafonds versierd met symbolen geïnspireerd door de Italiaanse geleerde Andrea Alciat.

De 17e eeuw markeerde een keerpunt met de dood van Antoine Agésilas de Grossolles in 1652, de laatste actieve resident lord, waardoor het kasteel geleidelijk leeg tot de renovaties van de 1760s-1780s. Agésilas-Joseph de Grossolles transformeerde het middeleeuwse castrale dorp in een Anglo-Chinese park, verwoestte huizen en muren om steegjes, een sinaasappelgaard en exotische fabrieken als een pagode te creëren, met behulp van beroemde Parijse ambachtslieden. De Franse Revolutie spaarde het kasteel door een procedureel debat over zijn indeling, maar het park werd verwaarloosd na de dood van Alfred de Noailles in 1895.

In de 20e eeuw kende het kasteel een versnelde daling: geplunderd tijdens de Tweede Wereldoorlog door Duitse troepen, vervolgens verlaten door de Italiaanse eigenaren Kröss, het leed brandstichting in 1969 het vernietigen van een vleugel. Gered in extremis door inwoners in 1972, werd het gedeeltelijk gerestaureerd voordat het in 2018 werd overgenomen door de Grot van Wijnmakers van Buzet. Vandaag de dag, het behoudt elementen geclassificeerd als 17e eeuw geschilderde plafonds en de ronde toren van het park, getuigen van zijn seigneuriale en architectonische verleden.

De oude parochiekerk, gedateerd uit de 13e en 16e eeuw, werd door Alfred de Noailles omgetoverd tot een privékapel na de ineenstorting van zijn schip in 1849. Zijn klokkentoren en veelhoekige bed, versierd met details als een gesneden salamander, roepen de banden met de familie Grossolles de Flamarens op. Het park, ooit het hart van een middeleeuws dorp van dertig gezinnen, behoudt alleen ruïnes en het huisje paviljoen, het laatste overblijfsel van 18de eeuwse voorzieningen.

Externe links