Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kastelen van Mello, genaamd "Grand Mello," bestaan uit twee grote gebouwen: het fort van Mello en het kasteel van Prinses, beide gebouwd in de 15e eeuw. Gelegen in de gemeente Mello (Oise, Hauts-de-France), illustreren ze de architectonische evolutie tussen de Middeleeuwen en de Renaissance. Het fort, een vierhoekig vierkant geflankeerd door torens, diende ooit als gevangenis, met een 42-meter kerker met uitzicht op Beauvais. Hun inscriptie in historische monumenten in 1989 onderstreept hun erfgoedwaarde.

Mello's geschiedenis dateert uit minstens de 11e eeuw, met heer Barons vermeld in middeleeuwse charters. De laatste erfgenaam, Marguerite de Mello, trouwde in de 14e eeuw met Jean de Néelle, voordat het landgoed in 1530 aan de Montmorency werd overgedragen. De laatste, eigenaren tot 1768, verwelkomden Henry IV en Louis XIII voor jachtpartijen. De kapel werd gebouwd door Charlotte-Marguerite de Montmorency ter nagedachtenis aan zijn broer, onthoofd in 1632.

In de 19e eeuw werd het kasteel herbouwd door Hippolyte Destailler, een leerling van Viollet-le-Duc, ter vervanging van een 18e-eeuws gebouw. Het interieur combineert middeleeuwse bezuinigingen (houtwerken, bumpers) en heldere kleuren (rood, paars, oker), die de smaak van het tijdperk weerspiegelen. Na veranderingen van eigenaren, waaronder de families Seillière en Patu, hebben de kastelen sinds 2004 bedrijfsseminars georganiseerd, die hun sociale rol volhouden.

De exterieurarchitectuur, gekenmerkt door gecorbelde torens en dikke muren, contrasteert met de interne files die de Parijse Marais van de 11de eeuw oproepen. De afdelingsarchieven van Oise bevestigen het strategische belang van de site, een kruispunt van wegen en een dominant standpunt, misschien bezet uit de oudheid, hoewel het bewijs van Romeinse oorsprong hypothetisch blijft.

Externe links