Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Kerk van de Missie van Frankrijk, gelegen op 44 rue du Tapais-Vert in het 1e arrondissement van Marseille, werd gebouwd tussen 1648 en 1673 door de priesters van de Missie (Lazaristen), een gemeente opgericht door Saint Vincent de Paul. Deze religieuzen vestigen zich in de wijk van het arsenaal van galerijen, op een perceel begrensd door de huidige straten van de Tapais-Vert, Thubaneau, de Missie van Frankrijk en Longue-des-Capucins. Het project maakt deel uit van de stadsuitbreiding van Marseille onder Lodewijk XIV, gekenmerkt door de bouw van nieuwe wallen onder leiding van ingenieur Nicolas Arnoul. De kerk, oorspronkelijk bescheiden, werd een centrale plaats voor de gemeente.

Bij de Revolutie werd de kerk in 1791 als nationaal eigendom in beslag genomen. Het werd geprezen aan protestanten van 1791 tot 1794 en werd hun eerste officiële tempel in Marseille dankzij de 1787 edict van tolerantie. In 1795 werden de kloostergebouwen verkocht, maar de kerk werd bewaard. Deze verandering weerspiegelt de religieuze omwentelingen van de periode, waarin niet-katholieke cultussen kortstondige juridische erkenning krijgen.

In 1839 toevertrouwde bisschop Eugene de Mazenod de kerk aan de Jezuïeten, die tussen 1841 en 1865 een grote wederopbouw uitvoerden. De huidige gevel, gecreëerd in 1860 door de cementfabrikant Désiré Michel, markeert deze transformatie. In 1861 vond de Congregatie van de Zusters van Notre-Dame de la Compassion haar oorsprong daar met de dood van haar stichter, Jean-François Barthès, in een titelzaal. Het orgel, dat in 1865 door het huis Puget de Toulouse werd geïnstalleerd, maakt dit artistieke erfgoed compleet.

In de 20e eeuw hebben de anticongregationistische wetten van de Derde Republiek de Jezuïeten in 1901 verdreven. De kerk, een gemeentelijke eigendom, wordt afgedankt en dient achtereenvolgens als concertzaal, een metselschool, en vervolgens een schoolpakhuis tot 1979. Deze daling illustreert de geleidelijke secularisering van religieuze eigendom in Frankrijk.

In 1984 herstelde de Priesterlijke Broederschap van St. Pius X de kerk en herstelde deze om hem te aanbidden en te wijden aan St. Pius X. Het orgel, meerdere malen gerestaureerd en aangepast (met name in 1991 en 2006), werd een centraal element van het parochieleven. De meubels, zoals het altaar van de oude kerk van Sint-Martin (vernietigd in 1887) of de stoel van 2020, getuigen van de voortdurende evolutie.

Geklasseerd als historisch monument sinds 1965, belichaamt de kerk vandaag een religieus, architectonisch en muzikaal erfgoed. De geschiedenis, gekenmerkt door religieuze veranderingen, reconstructies en herverdelingen, weerspiegelt de sociale en politieke veranderingen van Marseille van de 17e tot de 21e eeuw.

Externe links