Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Notre-Dame de Villeréal werd gebouwd in het midden van de 13e eeuw, tegelijk met de stichting van de bastide in 1264 door Alphonse de Poitiers, Graaf van Toulouse. Deze laatste, door zijn huwelijk met Jeanne de Toulouse, ondernam de oprichting van verschillende bastides (Monflanquin, Castillonnes, Eymet) om de regio te koloniseren voor de Engelse bezittingen in Aquitaine. Het gebouw, van een zuidelijke gotische stijl met een uniek schip, werd ontworpen als een plaats van katholieke aanbidding en een toevluchtsoord voor de bewoners in geval van conflict, communiceren met de sterke buurman en beschermd door een sloot en een ophaalbrug.

De kerk werd geplunderd tijdens de godsdienstoorlogen, vooral door protestanten op 25 oktober 1572. Het aangrenzende fort werd in 1794 verwoest. Een grote restauratie vond plaats in 1881: de kluis werd herbouwd, de muren verhoogd door vier meter, en glas-in-lood ramen met bijbelse taferelen en het leven van de Maagd werden toegevoegd. Deze glas-in-lood ramen, ondertekend door Henri Feur, meesterglasmaker uit Bordeaux, verfraaien het gebouw vandaag nog steeds. De kerk was een historisch monument in 1927.

Architectureel onderscheidt de kerk zich door zijn westerse gevel, geflankeerd door twee vierkante torens die verbonden zijn door een rondlopende weg. Een klokkentoren met drie baaien overhangen het geheel. De hoofdpoort, versierd met beeldjes op de harpen, behoudt een gedeeltelijk vernietigde tympanum, waarvan het bovenste deel drie gebeeldhouwde personages toont. Binnen kenmerken een vijfspansschip en een gebogen transept de ruimte, aangevuld met twee kapellen die later worden toegevoegd.

Het gebouw illustreert de dubbele rol van kerken in middeleeuwse bastides: plaats van eredienst en verdedigingselement geïntegreerd in stedenbouw. De bouw ervan maakt deel uit van de context van Frans-Engelse rivaliteiten in Aquitaine, waar de bastides dienden als economische hubs en bolwerken. De restauratie van de 19e eeuw heeft dit erfgoed behouden en aangepast aan de moderne liturgische behoeften.

Externe links