Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Saint Beheau kerk, gelegen in Priziac in Morbihan, is een katholiek religieus gebouw dat dateert uit de twaalfde eeuw. Het is gewijd aan Saint Beheau, een mysterieuze figuur wiens leven onbekend blijft, tot het punt dat de lokale geestelijkheid probeerde om het te vervangen door Saint Avit in de zeventiende eeuw, zonder succes in het gezicht van de oppositie van parochianen. Het grondgebied van de parochie werd verdeeld tussen de abdij van Saint Croix de Quimperlé en de Hospitallers van de orde van Sint Johannes van Jeruzalem.

Vanaf het primitieve gebouw van de 12e eeuw, blijven er de stapels van het kruis, het zuiden steunt, de armen van de transept, de zuidelijke muur-butterel en de muren van het koor. Het koor werd herbouwd in de 15e eeuw, terwijl in de 16e eeuw de zuidelijke kapel werd opgericht en de noordelijke kapel en de bogen van het kruis werden gereorganiseerd. In de 19e eeuw werd de noordelijke onderpand herbouwd, en een valse gips en baksteen kluis bedekte het schip en transept. Een totaal reconstructieproject, voorzien in 1899, werd slechts gedeeltelijk gerealiseerd: alleen de westelijke klokkentoren en het vertrek van de zekerheden werden gebouwd, de oorspronkelijke klokkentoren verdwenen.

De kerk bewaart 26 kubieke romaanse hoofdsteden, gesneden in graniet, waarvan sommige voorzien zijn van geometrische motieven (interlaces, spiralen, dammers) of figuratieve (dieren, gestileerde gezichten, shammy kruis). Een zuilbasis heeft een dubbele voetafdruk van menselijke voeten, die megalithische decoraties oproept. Deze sculpturen, vergelijkbaar met die van andere Romaanse kerken in het land Pourlet (Calan, Langonnet, Ploërdut), illustreren een Bretonse artistieke stroming die abstractie en geometrie bevordert, die elders in Frankrijk zeldzaam is.

Het plan van de kerk, in het Latijnse kruis, omvat een veranda, een westerse klokkentoren, een schip met drie schepen, een beetje salient transept, en een koor afgewerkt met een platte muur. De zijkapellen, atypisch, open op de armen van de transept en het kruis door bogen in volle hanger. Het gebouw, ingeschreven in de historische monumenten in 1925, weerspiegelt een complexe architectonische geschiedenis, gekenmerkt door Romaanse invloeden en latere aanpassingen.

De bronnen vermelden ook structurele werken uit 1699, ondertekend door Estienne Boeset, evenals wijzigingen van de joutreaux muren in de 18e en 19e eeuw. De huidige klokkentoren, gebouwd in 1899 door Abgrall, contrasteert met de Romaanse delen, getuigen van stilistische veranderingen en financiële beperkingen die het gebouw door de eeuwen heen gevormd.

Externe links