Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Pierre-Saint-Paul d'Arronville, gelegen in Val-d'Oise in Île-de-France, is een religieus gebouw waarvan de bouw begint aan het einde van de 11e of vroege 12e eeuw. Het schip, in romaanse stijl, wordt gekenmerkt door archaïsche hoofdsteden met gestileerde motieven, die planten, menselijke hoofden en dieren vertegenwoordigen. Deze sculpturen, hoewel rustiek, worden beschouwd als opmerkelijk voor hun originaliteit en primitief ontwerp. De grote bogen in het midden van de hanger, niet gemalen, rusten op halve kolommen die betrokken zijn bij vierkante pilaren, kenmerkend voor deze periode.

In de 13e eeuw onderging de kerk grote veranderingen. De onderkant, de getransepte kruisen en de zijkapellen van het koor worden herbouwd en gewelfd met kernkoppen in een vroege gotische stijl. De kluizen van het schip, hoewel in gotische stijl, werden pas aan het begin van de zestiende eeuw toegevoegd, met aartssleutels versierd met ecu. Het koor, herbouwd aan het einde van de 13e of vroege 14e eeuw, neemt een stralende gotische stijl, geïllustreerd door een drieling aan het bed, waarvan de centrale baai heeft een karakteristieke remplage van deze periode. De klokkentoren, misschien beschadigd tijdens de Honderdjarige Oorlog, werd volledig herbouwd tussen de 14e en 16e eeuw.

De kerk werd geclassificeerd als een historisch monument in 1943, na restauraties in de 19e eeuw, gefinancierd door de baron en barones van Frémiot, zoals blijkt uit een gedenkplaat. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden de glas-in-lood ramen vernietigd door bommen. Tegenwoordig is de kerk afhankelijk van de parochie Nesles-la-Vallée en organiseert regelmatig zondagsmis. Het meubilair omvat geclassificeerde elementen, zoals een bronzen kroonluchter uit de 18e eeuw en een 17e eeuwse funeraire plaat.

Het gebouw heeft een sobere westerse gevel, gemarkeerd door een flamboyant derde-puntsportaal, hoewel het beknopte profiel suggereert een late renovatie, misschien in de 19e eeuw. De uitlopers en zijwaartse verhogingen onthullen sporen van de verschillende bouwcampagnes, vooral gotische. Het bed, met zijn stralende drieling, en de klokkentoren, herbouwd zonder flamboyante stijl, getuigen van de historische complexiteit van dit monument.

De kerk herbergt ook archeologische overblijfselen, zoals een Merovingiaanse necropolis ontdekt in 1858 onder het gebouw. Tot de revolutie diende het als een begraafplaats voor de heren van Balincourt. Vandaag de dag blijft het een belangrijke architectonische getuigenis van de Franse Vexin, waarin Romaanse en Gotische invloeden in een bewaard gebleven landelijke omgeving worden gecombineerd.

Externe links