Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Johannes de Doper van Gorvello, gelegen op de plaats Le Gorvello in Sulniac (Morbihan), vervangt aan het begin van de zestiende eeuw een primitieve kapel gebouwd door de ziekenhuismonniken. De architectuur combineert flamboyante gotische elementen en Renaissance invloeden, zoals blijkt uit de mand handvat portal, uitlopers versierd met pinakels, en trilobed vullen baaien. De inscripties op de zandstenen van het frame, gedateerd 1523, 1547 en 1565, onthullen de namen van de aanklagers (Jehan Rouxel, Jehan Lorho), de timmerlieden (J. Thebault, Nicollazo, Madec), en de donoren (P. Benoyer), evenals de belangrijkste stadia van de bouw en revisie.

Het monument onderscheidt zich door zijn T-vormige plan, met een smalle beuk en een asymmetrische transept reflecterend aparte bouwcampagnes. Het bed, verlicht door een groot glazen raam, en het zuid transept, doorboord door trilobed lancet baaien, contrasteert met het noorden transept, met een renaissance deur en een gotische triptiek. De veranda, atypisch geplaatst in het noorden, herbergt een portaal versierd met lofbetuigingen en kool, terwijl figuratieve hoofdsteden, zoals die van een vrouw met een beker, een symbolische dimensie toevoegen. De kerk heeft in 1925 een historisch monument geregisseerd en heeft ook opmerkelijke beelden, waaronder die van Sint Marcus en Sint Isidore, patroon van de ploegen.

De geschiedenis van de kerk is verbonden met de ziekenhuiscommando van Carentoir, zoals blijkt uit de 16e eeuwse archieven. In 1574 zag commandant Jean Pelletier een deel van de offergaven en in 1644 werd de Gorvello een wapenstilstand van Sulniac, met liturgische ornamenten en twee klokken (dateerde 1582 en 1608). De inscripties van de klokken en zandstenen, zoals die van 1565 met vermelding van timmerman Madec en aanklager Coiman, onderstrepen de rol van de gemeenschap van het gebouw. Het zichtbare metselwerk bedekt, vooral in het zuiden transept, onthullen latere aanpassingen om volumes te harmoniseren, terwijl de moderne sacristie gedeeltelijk maskert originele elementen, zoals een veroordeelde baai.

De gebeeldhouwde decoratie, gekenmerkt door plantenmotieven (chux friezes) en fantastische dieren (draken, leeuwen), maakt deel uit van de Bretonse Gotische traditie. De crossettes van het nachtkastje, die engelen voorstellen die voorbehoedsmiddelen dragen, en de gargoyles van de klokkentoren met geminieerde bessen illustreren lokaal vakmanschap. Het gebouw, dat eigendom is van de gemeente, getuigt ook van de religieuze praktijken van die tijd, met funderingen verbonden aan Johannes de Doper en aalmoezen bevestigd door Conan IV sinds 1160. Zijn classificatie in 1925 beschermt een architectonisch, historisch en sociaal erfgoed, dat de evolutie van een ziekenhuiskapel in een parochiekerk weerspiegelt.

Externe links