Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sint-Pieterskerk van Hanvec, gelegen in Finistère, werd gebouwd tussen 1875 en 1877 ter vervanging van een gesloopt parochiegebouw, waardoor de inwoners 18 maanden lang een ereplaats werden ontnomen. De eerste steen werd op 22 februari 1876 gezegend door monseigneur Nouvel, bisschop van Quimper, in aanwezigheid van een grote menigte, die het begin markeerde van een bouwterrein gefinancierd door de offers van parochianen. De architect Joseph Bigot ontwierp de plannen en de werken, geleid door de ondernemer Guyomard de Morlaix, werden voltooid onder leiding van de burgemeesters François Saliou en Corentin Le Bras.

De kerk werd op 31 mei 1877 gewijd door monseigneur Nouvel, bijgestaan door Canon Le Guen van Kerneizon, in aanwezigheid van 80 geestelijken en leden van de parochiefabriek. De klokkentoren, voltooid in 1879, pieken op 42 meter en huizen historische klokken, waaronder een van 1758 (1300 kg) gedecoreerd met een Saint Madeleine, opnieuw werkzaam van de oude kerk. De zuidelijke veranda, daterend uit 1625, werd bewaard omwille van zijn architecturale uitmuntendheid, terwijl de vijf-spannige schip en de blauw-geschilderde panelen een nette neo-gotische stijl weerspiegelen.

Tussen 2001 en 2009 had een grote restauratie (709.000 euro, gesubsidieerde € 308.000) betrekking op de klokkentoren, glas-in-loodramen en interieurschilderingen. In 2013 werd de klok Thérèse Marguerite Marie (1964), gekraakt, neergedaald voor expertise, ook onthulde de verslechtering van de klok Yvonne Jeanne Angèle (1914), getuige van de twee wereldoorlogen. Via een donatiecampagne onder leiding van de vereniging The Peace Bell en de Heritage Foundation werden in 2017 twee nieuwe klokken (Jeanne Yvonne en Marie Josephine Claude) gezegend en geïnstalleerd voor Pasen.

De kerk herbergt opmerkelijke erfgoedelementen: een tafel van de roos in polychroom hout (eind 17e eeuw), toegeschreven aan Guillaume Lerrel, en beelden uit de kapel Saint-Conval. De glas in lood ramen, het pad van het kruis, en de granieten platen van de grond voltooien deze set, ingedeeld in goede staat van behoud. Het project om de klokken te herstellen, toevertrouwd aan de gieterij Paccard (Haute-Savoie), illustreert de lokale gehechtheid aan dit religieuze en historische erfgoed.

De parochie registreert collectieve emotie tijdens de ceremonies van 1876-1877, toen de bewoners, na maanden van openluchtmis, de wedergeboorte van hun plaats van eredienst vierden. De relikwieën van Sanctus Drobus, Sanctus Vigilans en Santa Ymocantia, verzegeld in het altaar, herinneren aan de geestelijke continuïteit tussen de oude en de nieuwe kerk, beide geplaatst onder het beschermheerschap van Sint Petrus.

Externe links