Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Pierre de Plounévez-Moëdec, gelegen in het departement Côtes-d'Armor in Bretagne, is een symbolisch religieus gebouw uit de 16e eeuw. Het belichaamt Bretonse architectonische stijl, gekenmerkt door granieten muren, gable-topped baaien, imposante leisteen daken en houten gewelven. Het Latijnse kruisplan omvat een vierkante nachtschip, geflankeerd door lage zijde en twee kapellen vormen een valse transept. Een opmerkelijk kenmerk is het melaats gat, bewaard op de deur, overblijfsel van middeleeuwse praktijken van isolatie van de zieken.

De kerk heeft verschillende bouw- en uitbreidingscampagnes ondergaan. Waarschijnlijk gebouwd rond 1520, werd het verlengd tussen 1655 en 1687 met de toevoeging van twee spanten en twee zijkapellen. De ingangen van het paneel, gedateerd 1709, dragen een inscriptie toegeschreven aan Hyacinthe Le Junne en Louis Le Calves. Door de eeuwen heen heeft het gebouw geprofiteerd van grote restauraties, met name in 1807 (tour), 1848 (clocher en noordmuur), en 1900-1901 (reconstructie van de door de bliksem verwoeste klokkentoren), onder leiding van architect Ernest Le Guerrannic.

De kerk heeft bij decreet van 12 mei 1932 een historisch monument gebouwd, dat een opmerkelijk artistiek erfgoed herbergt, waaronder retables, standbeelden (zoals die van Notre-Dame du Rosaire uit 1665 van Guillaume Bahic), en glazen ramen die meerdere keren tussen de 17e en 19e eeuw zijn gerestaureerd. Lokale schilders als Thomas Le Clerec (1658) en Louis Berthou droegen bij aan zijn verfraaiing. De parochiekerk, ooit omgeven door een kerkhof dat nu uitgestorven is, behoudt een westelijke poort en trappen versierd met een kruis.

De klokkentoren, een sleutelelement van het gebouw, onderscheidt zich door de driekamerstructuur van de bovenliggende klokken, bekroond met een opengewerkte achthoekige pijl. Het is gedokt met een ronde trapkoepel en versierd met bloemetjes. De westelijke veranda, in gebroken boog, is omlijst met pinakels en opgestegen door de huidige maagdelijke schilden. In 1912 werd het dakpaneel in blauw geschilderd en de granieten platen van de grond laten opeenvolgende restauraties zien, waaronder die van 1956 voor het dak.

De kerk speelde ook een herdenkingsrol met de installatie van een monument voor de doden in 1920, met 175 namen. De geschiedenis weerspiegelt de architectonische, artistieke en sociale evoluties van Bretagne, van de bouw in de Renaissance tot de elektrificatie in 1954. De werken van de twintigste eeuw, zoals de reconstructie van de sacristie in 1902, behouden haar integriteit en passen zich aan de moderne behoeften aan.

Ten slotte is het gebouw onafscheidelijk van zijn lokale omgeving, gekenmerkt door Bretonse ambachtslieden en kunstenaars die er hun stempel op hebben gedrukt. De 19e eeuwse restauraties, uitgevoerd door ondernemers als Louis Alexandre of de architect Augier, illustreren de gehechtheid van de gemeenschap aan dit erfgoed. Vandaag de dag blijft de Sint-Pieterskerk een symbool van de religieuze en culturele identiteit van Plounévez-Moëdec.

Externe links