Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Pierre-et-Saint-Paul de Veneuvre-sur-Barse, gelegen in het departement Aube in het Grote Oosten, werd gebouwd tussen 1510 en 1530 op grond aangeboden door Karel II van Amboise, lokale heer. Dit project, dat in 1502 door de parochiekerk Jean de Montlucin werd opgezet, werd gefinancierd door de heren van Venderevre (Charles II, Georges III en Antoinette d'Amboise) en vooral door de vorige, verantwoordelijk voor het waarnemen van de tienden. De parochianen, in moeilijkheden bij te dragen, zagen een uitzonderlijke kerk opgericht in twintig jaar, uniek in de regio door zijn homogene plan en zijn begraafplaats omgeven door verdedigingsmuren.

Het gebouw, flamboyante Renaissance gotische architectuur, beschikt over een 53-meter schip, een 34-meter transept, en een 55-meter hoge pijl. De noordoostelijke poort, sterrenkluizen en elegante pilaren illustreren deze stilistische overgang. In 1725 vernietigde de bliksem de klokkentoren, herbouwd met een secundaire klokkentoren. De Revolutie markeerde een moeilijke periode: de kerk verloor haar klokken, maar kreeg in 1793 een preekstoel van Clairvaux en werd tijdelijk bisschopszetel onder Jean-Baptiste Blampoix, de omstreden bisschop.

De twintigste eeuw werd gekenmerkt door twee rampen: in 1940 verwoestte een brand het dak en kluizen nadat een schelp een benzinetank ontbrandde. Het weer van de winter 1940-1941 verergerde de schade, waardoor alleen de kluizen van de transept staande. De restauratie, voltooid in 1963, hersteld in de kerk haar schittering, met hedendaagse ramen van Max Ingrand vervangen die van de verloren zestiende eeuw. In 1907 werd een historisch monument gebouwd, nu herbergt het retables uit de 16e en 17e eeuw, een Pietà in polychrome eik, en opmerkelijke beelden, getuige van zijn rijke verleden.

Onder de interieurschatten domineert het altaarstuk van het hoge altaar, toegeschreven aan François Girardon, het koor met zijn centrale schilderij van het Oordeel van Saint-Pierre geschilderd door Claude Velut. Het altaarstuk van Sint Nicolaas (1539), gesneden door Nicolas Halins, en het barok altaar gewijd aan Sint Johannes de Doper, met zijn rompzuilen, illustreren de artistieke diversiteit van het gebouw. De stoel van 1703, overgebracht uit Clairvaux in 1793, en de stenen bank van 1539, een zeldzaam voorbeeld gesneden uit dit materiaal, voltooien dit erfgoed ensemble.

De klokken, gesmolten in 1861 te Robecourt (Vosges), dragen de namen Celestine (2500 kg), Marie, Angélique en Constance. Het huidige orgel, geïnstalleerd in 1963 door Michel-Merklin & Kuhn, bevat oude pijpen en werd ingehuldigd tijdens de heropening van de kerk. De veertien lokaal geproduceerde terracotta kruisstations en bronzen neogotische kroonluchters dragen bij aan de decoratieve rijkdom. Begrafenisliters op de pilaren herinneren aan de vroegere seigneurie, afgeschaft tijdens de Revolutie.

Externe links