Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sint-Saturnuskerk van Nogent-sur-Marne, gebouwd in de 12e eeuw, is een middeleeuwse architectonische getuigenis gelegen in Val-de-Marne. De klokkentoren, het enige element dat aan het begin van de 12e eeuw werd opgericht, is gewijd aan Saturnin, de eerste bisschop van Toulouse. Het grootste deel van het gebouw, gebouwd in de tweede helft van de 12e eeuw, stijgt op het voormalige "Moyneau" fief, een landgoed gegeven door Adam II van Beaumont-Gâtinais, seigneur van Villemamble. Dit gebied, aanvankelijk onder het gezag van de abdij van Saint-Maur-des-Fossés, gehuisvest een parochie waarvan de kerk was hedendaags van het kasteel van Plaisance, een andere lokale residentie.

In de middeleeuwen was de kerk de plaats van een post-mess gewoonte waar parochianen wijn dronken tot dronkenschap, voordat ze in processie naar Saint-Maur. Deze traditie, beschreven door historicus Arsène Houssaye, illustreert de feestelijke en religieuze gebruiken van die tijd. De klokkentoren, een symbool van het gebouw, werd gerestaureerd in 1730 na afbraak, en werd geclassificeerd als een historisch monument in 1862, met vermelding van zijn erfgoed waarde.

In de 18e eeuw ontving de kerk opmerkelijke geschenken, zoals een rococo altaar aangeboden in 1721 door financier Joseph Pâris Duverney, dankbaar voor de ontvangst van de Nogatais. De Franse Revolutie heeft het monument ernstig beschadigd en vereist verdere restauraties, waaronder die van liturgische meubels. In 1865 werd een cenotaaf ter nagedachtenis van de schilder Antoine Watteau, wiens overblijfselen in 1789 werden ontheiligd, opgericht op het hof. Dit monument, versierd met een marmeren buste, werd opgenomen in de algemene inventaris van erfgoed in 1989.

De architectuur van de kerk combineert romaanse elementen, zoals de vierhoekige klokkentoren met een stenen pijl, met gotische toevoegingen, zoals de zijpoort die in 1914 werd aangeboden. De laatste, afkomstig van een Parijse kapel van de Récolettes, werd geïntegreerd na de sloop van de westelijke gevel in 1853. Binnen, het centrale schip, bestaande uit vier spanen, waarvan een later wordt toegevoegd, wordt ritmisch door kolom kolommen ondersteunen kernkop dwarsdoorsneden. Het koor, met platte bedden, herbergt middeleeuwse begrafenis platen, waaronder de zogenaamde "spoelen," geclassificeerd in 1988.

Het meubilair omvat ook een 18e-eeuws schilderij, De Aanbidding van de Herders, een kopie van een werk van Leonardo da Vinci, evenals een secundair altaar versierd met engelen en wapenschild van de Pâris-Duverney. Deze elementen, gecombineerd met fresco's die nu ontbreken, weerspiegelen de artistieke en religieuze evolutie van de site. De kerk, nog steeds actief in het lokale leven, behoudt dus tastbare sporen van bijna negen eeuwen Noorse geschiedenis.

Externe links