Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sainte-Marie de Saint-Agrève kerk, gelegen in het gehucht Pouzat (voormalige hoofdstad), is een religieus gebouw gemaakt van gneis en graniet, typisch voor de lokale architectuur. De geschiedenis dateert uit minstens 1463, toen het werd genoemd als een parochie afhankelijk van het bisdom Valencia. Het gebouw, gekenmerkt door een enkel schip en zijkapellen, onderging grote transformaties, waaronder de toevoeging van een kapel gewijd aan Johannes de Doper in 1540 en uitbreidingen in 1904.

Door de eeuwen heen was de kerk het toneel van belangrijke gebeurtenissen, zoals de sluiting tijdens de revolutie (1793) en de heropening ervan in 1802 onder de Concordat. De klokkentoren, herbouwd tussen 1849 en 1860, herbergt een klok uit 1869, terwijl interieurveranderingen (timber, glas-in-lood) en uiterlijke veranderingen (rehabilitatie van de begraafplaats) werden gemaakt in het begin van de twintigste eeuw. Het gebouw, ingeschreven in de Algemene Inventaris van het Cultureel Erfgoed, behoudt historische elementen zoals een 16e eeuwse bentier en geclassificeerde beelden.

De kerk speelde ook een centrale rol in het parochieleven, met post-Vaticaanstad II liturgische renovaties (houtaltaar, ambon) en opeenvolgende restauraties (lauze dak opnieuw in 1995, verwarming geïnstalleerd in 1986). Vandaag maakt ze deel uit van de parochie "Saint-Agrève en Vivarais," die ontstond uit de fusie van verschillende lokale parochies in 2003. Zijn moderne glas-in-lood raam en gedenkteken voor de doden herinneren zich zijn verankering in de geschiedenis van de gemeenschap.

De archieven en de wapenrusting van Vivarais (1463) getuigen van zijn aanvankelijke lidmaatschap van het bisdom Valencia, vóór zijn opeenvolgende gehechtheid aan die van Mende (1802) en vervolgens van Viviers (1822). De kapel van Johannes de Doper, die in de 18e eeuw een begrafenis werd, illustreert de evolutie van de lokale religieuze praktijken. De werken van de 19e eeuw (heiligheid, klokkentoren) en de 20e eeuw (vergroot, glas-in-lood) weerspiegelen de aanpassingen van het gebouw aan de culturele en herdenkingsbehoeften van de bevolking.

Een van de opmerkelijke elementen zijn de 19e en 20e eeuwse standbeelden (Saint Philomena, Saint Joseph), een Chemin de Croix geïnstalleerd aan het einde van de 20e eeuw, en een klok ondertekend door de Burdin gieterij (1869). De inventaris van 1906, gekenmerkt door spanningen met parochianen, benadrukt de omwentelingen in verband met de wet van scheiding van kerken en de staat. Vandaag de dag blijft de kerk een actieve plaats van aanbidding en een architectonische getuigenis van Vivarais.

Externe links