Eerste bouw XIe - XIIe siècles (≈ 1250)
Voornaamste periode van het kerkgebouw.
1838
Sacristie toevoegen
Sacristie toevoegen 1838 (≈ 1838)
Bouw aan de zuidkant van het schip.
28 décembre 1984
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 28 décembre 1984 (≈ 1984)
Officiële bescherming van het gebouw op bestelling.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Kerk (Cd. A 796): vermelding bij beschikking van 28 december 1984
Kerncijfers
Information non disponible - Geen historisch karakter genoemd
Bronnen noemen geen belangrijke acteurs.
Oorsprong en geschiedenis
De kerk Saint-Quentin de Saint-Quentin-lès-Beaureparatie is een religieus gebouw gelegen in het departement Maine-et-Loire, in de regio Pays de la Loire. Zijn constructie strekt zich voornamelijk uit tussen de 11e en 12e eeuw, met opmerkelijke wijzigingen in de 18e eeuw. Zo belichaamt het eeuwen van lokale architectonische en spirituele geschiedenis, typisch voor de Angevin landelijke kerken.
Het gebouw wordt officieel erkend om zijn erfgoedwaarde, zoals blijkt uit de aanwijzing als historische monumenten in opdracht van 28 december 1984. Deze bescherming omvat de gehele kerk, met inbegrip van de latere toevoegingen, zoals de sacristie gebouwd in 1838 aan de zuidkant van het schip. De exacte locatie, 6 rue du Cardinal Régnier, bevestigt de verankering in de stedelijke structuur van Saint-Quentin-lès-Beaurepaire, nu geïntegreerd in de gemeente Baugé-en-Anjou.
Het bezit van de kerk behoort tot de gemeente, die haar centrale rol in de lokale gemeenschap en het religieuze leven onderstreept. Hoewel de beschikbare bronnen (Wikipedia, Monumentum) niet gedetailleerd het huidige gebruik, de status als historisch monument garandeert zijn behoud voor toekomstige generaties. De architecturale en historische gegevens blijven gedeeltelijk gedocumenteerd, met name over de precieze bouwfasen en de betrokken ambachtslieden.
De regionale context van de Pays de la Loire, gekenmerkt door een engelachtige identiteit, verklaart het belang van parochiekerken als verzamelplaatsen en culturele transmissie. In de Middeleeuwen dienden deze gebouwen niet alleen als ereplaatsen, maar ook als sociale en politieke bezienswaardigheden voor de omliggende dorpen. Hun architectuur evolueerde vaak volgens lokale bronnen en liturgische behoeften, zoals blijkt uit de opeenvolgende uitbreidingen van de Kerk van Saint Quentin.
Externe bronnen, zoals de Merimée-database of religieuze erfgoedobservatoria, vullen de beschikbare informatie aan door technische gegevens en beelden te verstrekken. Bepaalde details, zoals de exacte staat van bewaring of interieur stilistische details, worden echter niet expliciet gedocumenteerd in de verstrekte teksten. De GPS-locatie, hoewel aangeduid als "middelmatig" (niveau 5) maakt het niettemin mogelijk om de site in zijn huidige omgeving te identificeren.
Ten slotte beperkt het ontbreken van specifieke verwijzingen naar kerkgerelateerde historische personages of belangrijke gebeurtenissen in de geraadpleegde bronnen de wederopbouw van haar gedetailleerde geschiedenis. Alleen Romain Bréget wordt geassocieerd met een foto in licentie onder Creative Commons, zonder enige andere directe verbinding met het monument. Deze kloof vereist verder onderzoek om de kennis van dit lokale erfgoed te vergroten.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen