Priorij worden Fin du XIe siècle (≈ 1195)
Gelegen in Nieul-sur-l'Autize (Vendée).
1317
Wijziging van het bisdom
Wijziging van het bisdom 1317 (≈ 1317)
Link naar Maillezais na Poitiers.
XIIe et XVe siècles
Bouwperioden
Bouwperioden XIIe et XVe siècles (≈ 1550)
Mix van romaanse en gotische stijlen.
23 octobre 1980
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 23 octobre 1980 (≈ 1980)
Officiële bescherming van het gebouw.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Kerk (zaak AS 161): Beschikking van 23 oktober 1980
Kerncijfers
Charles le Chauve - Koning van de Franken
Leeftijd van het eerste episcopale bezit.
Évêque de Charroux - Karolingische eigenaar
Eerste houder onder Charles le Chauve.
Oorsprong en geschiedenis
De kerk van Saint-Étienne de Coulonges-sur-l'Autize, geclassificeerd als een historisch monument in 1980, heeft zijn oorsprong sinds het Karolingische tijdperk. Op dat moment behoorde het tot de bisschop van Charroux (Wenen) tijdens het bewind van Charles le Chauve. Tegen het einde van de 11e eeuw werd ze afhankelijk van Nieul-sur-l'Autize (Vendée). Na de ontbinding van het bisdom Poitiers in 1317, werd het gehecht aan het bisdom Maillezais en het gewelf van Ardin.
De architectuur van de kerk is door de eeuwen heen geëvolueerd. Oorspronkelijk ontworpen op een Latijns dwarsvlak, werd het aangepast aan het einde van de Gotiek met de toevoeging van een noordkant en een platte bed ter vervanging van de oude Romeinse bed. Uit de romaanse periode blijft het gewelfde schip in gebroken wieg, de armen van de transept, de span onder toren (bedekt met een koepel op stammen) en een deel van de westelijke gevel. De westelijke deur, versierd met palmen en zes bloemblaadjes, evenals de klokkentoren, getuigen van deze transformaties.
Het gebouw, gelegen aan de 3 Impasse van de kerk in Coulonges-sur-l'Autize (Deux-Sèvres), is eigendom van de gemeente. Zijn classificatie in 1980 beschermt de hele kerk, inclusief de Romaanse en Gotische elementen. De beschikbare bronnen, zoals Monumentum en Mérimée, bevestigen het belang van het erfgoed in de regio Nouvelle-Aquitaine, erfgename van Poitou-Charentes.
