Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Fort Cemetery, gelegen in Saint-Pierre in Martinique, werd opgericht in 1635 door Belin d'Esnanbuc, waardoor het de oudste begraafplaats op het eiland. Het draagt de voetafdruk van de Jezuïeten, geïnstalleerd in 1640, en herbergt de begrafenissen van de eerste gouverneurs. De centrale kapel, nu in ruïnes, wordt beschouwd als het eerste religieuze etablissement gebouwd door de Fransen bij hun aankomst in 1635. De begraafplaats verspreidde zich in eerste instantie rond deze kapel, voordat een grote noordelijke uitbreiding in 1841, op het land van de Perrinelle woning.

De uitbarsting van de berg Pelee op 8 mei 1902 verwoestte de heilige Petrus, waardoor de begraafplaats werd teruggebracht tot een staat van ruïnes die door vegetatie werd binnengevallen. Vandaag blijft er geen enkel zichtbaar deel over, behalve de resten van de kapel en de graven uitgelijnd of verspreid. De laatste, voornamelijk gedateerd uit de 19e eeuw, hebben verschillende ornamenten, zoals gesneden stenen randen of geruite patronen. De kapel, van klassieke stijl, had een rechthoekig schip, een altaar nog herkenbaar, en een pilaster portaal, nu gedeeltelijk vernietigd.

In 1970 werd een begin gemaakt met de uitwisseling van informatie, gevolgd door een archeologische interventie in 1992. Gerangschikt Historisch Monument in 1996, de site behoudt een groot symbolisch karakter, gekoppeld aan de Franse kolonisatie en de herinnering aan de eerste kolonisten. Ondanks zijn staat van ontbinding getuigt het van de religieuze en begrafenisgeschiedenis van Martinique, van de stichting tot de ramp van 1902.

Oorspronkelijk had Saint-Pierre drie begraafplaatsen: de Mouilleille, de militaire begraafplaats en het Fort Cemetery, waarvan de laatste de oudste was. De kapel, hoewel geruïneerd, blijft een belangrijk overblijfsel van de primitieve religieuze architectuur van het eiland. De graven, georganiseerd in lijn of verspreid, weerspiegelen de begrafenispraktijken van de 17e en 19e eeuw, waarbij Europese invloeden en lokale aanpassingen worden gemengd.

De site, eigendom van de gemeente, is nu een plaats van herinnering, waar de ruïnes herinneren aan zowel het geweld van de uitbarsting van 1902 en de historische rijkdom van Sint Peter, voorheen de "Petit Paris des Antilles" genoemd. Het werd geclassificeerd in 1996 om de overblijfselen te behouden, hoewel hun toegankelijkheid beperkt blijft vanwege de conditie van het terrein en de invasieve vegetatie.

Externe links