Autocircuit van Gueux dans la Marne

Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Reims-Gueux circuit, ook bekend als het Reims circuit, werd in 1926 geopend voor de Grand Prix de la Marne, georganiseerd door de Automobile Club de Champagne. Aanvankelijk 7,816 km lang, gebruikte het departementale wegen (D26, D27) en National 31, die een driehoek vormen tussen de dorpen Thillois en Gueux. De originele lay-out, bestaande uit drie lange rechte lijnen en strakke bochten zoals Gueux of La Garenne, maakte het een circuit bekend om zijn snelheid, het aantrekken van chauffeurs en fabrikanten op zoek naar hun prestaties te optimaliseren. De organisatoren hebben geleidelijk het milieu veranderd, bomen omgehakt en huizen gesloopt om mazen te creëren en de veiligheid te verhogen.

In 1938 werd de eerste Grand Prix van Frankrijk gehouden onder auspiciën van de Automobile Club de France, waarna hij het theater werd van de eerste officiële Formule 1-race in 1950. Tussen 1952 en 1954 werden grote uitbreidingen gemaakt, waaronder een riem die het dorp Gueux ontweek, waardoor de lengte werd vergroot tot 8,3 km en twee nieuwe bochten werden toegevoegd (Annie Bousquet, Muizon). Deze ontwikkelingen vielen samen met duurzame infrastructuur: versterkte betonnen standen (1928), centrale paviljoen herbouwd in 1953, of een draaiend billboard opgericht in 1956. Het circuit, echter, permanent gesloten in 1972 om financiële redenen, na het hosten van 14 Grand Prix de France en motorevenementen tot 1972.

Sinds 2009 is de site opgenomen als historische monumenten, met behoud van haar emblematische elementen: Benoist stands, Wimille en Sommer, Lambert chronometer paviljoen, stands, en ondergrondse passage. Herdenkingsevenementen, zoals de Week End of Excellence Automobile (2007-2009), hebben de site tijdelijk nieuw leven ingeblazen, waardoor legendarische chauffeurs zoals Jean Alesi en Henri Pescarolo werden aangetrokken. Vandaag werkt de vereniging De liefhebbers van het Gueux circuit (gecreëerd in 2023) aan de restauratie, terwijl de gedeeltelijk zichtbare route nog steeds dient als achtergrond voor fotoshoots van oude auto's. De overblijfselen getuigen van een tijd waarin dit circuit een hoge plaats van snelheid en auto-innovatie was.

De tussen de jaren twintig en vijftig gebouwde infrastructuur weerspiegelt de evolutie van veiligheids- en comfortnormen voor toeschouwers. De overdekte stands (1928 1931), het centrale paviljoen met zijn voorraadstanden (1932), of het twee-level clubhuis (1950) illustreren hoe belangrijk het is om het publiek en de teams te verwelkomen. Een muurschildering van kunstenaars Molné en Akmen, die racescènes vertegenwoordigen, siert altijd het clubhuis, en herinnert aan de gouden eeuw van het circuit. Ondanks de sluiting blijft de site een symbool van het Franse sporterfgoed, gekoppeld aan belangrijke figuren van Formule 1 en uithoudingsvermogen.

De achteruitgang van het circuit is te wijten aan terugkerende financiële problemen en veiligheidsnormen die achterhaald zijn in het licht van de ontwikkeling van autowedstrijden. De laatste officiële race, een Frans motorkampioenschap in juni 1972, betekende het einde van het sportieve gebruik. Sindsdien zijn wederopbouwprojecten (zoals die welke in 2007 zijn opgegeven) overwogen, maar nu wordt prioriteit gegeven aan het behoud van historische elementen. Registratie voor de historische monumenten in 2009 leidde tot rehabilitatiewerk, terwijl speciale evenementen vieren zijn erfgoed, zoals demonstraties van vintage voertuigen of eerbetoon aan chauffeurs zoals Juan Manuel Fangio, winnaar in 1954 op een Mercedes-Benz W196.

Externe links