Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sint-Frambourgse collegialiteit van Senlis werd aan het einde van de 10e eeuw opgericht door koningin Adelaide van Aquitaine, echtgenote van Hugues Capet, als koninklijke kapel gewijd aan de heilige Fraimbault. Het verving een gesloopte Karolingische kerk om een pre-Romeinse gebouw te bouwen, vervolgens een gotisch collegiaal uit 1169. Dit monument, gereserveerd voor de koninklijke familie en voor een hoofdstuk van twaalf canons benoemd door de koning, gehuisvest prestigieuze relikwieën en symboliseerde Capetische macht in Senlis, de strategische stad van het koninklijke domein.

De Gotische constructie, rond 1230, volgde een eenvoudig maar ambitieus plan: een enkel 46 meter lang schip, zonder bodems of transept, verlicht door hoge baaien en gewelfd met sekspartities. Het bouwterrein vond plaats op twee velden (1 in 1999/1200 en 1205/1230), met een onderbreking gekenmerkt door een verandering van patroon. De klokkentoren, oorspronkelijk gepland als een gebouw ten noorden van de gevel, werd pas voltooid in de 13e eeuw dankzij pauselijke aflaten. Het gebouw, gesloten voor de Revolutie en getransformeerd in een tempel van Reden, werd verkocht als nationaal eigendom in 1794.

In de 19e eeuw diende het college als een rit, een werkplaats en vervolgens een magazijn met grote schade: sloop van de klokkentoren in de jaren 1820, gedeeltelijke instorting van het dak in 1914 en bezetting door een carrosserie na 1945. In 1862 werd een historisch monument opgericht, maar in 1973 werd het door pianist György Cziffra overgenomen. Onder impuls van André Malraux veranderde hij het in een auditorium (geopend in 1977), dat tijdens opgravingen de resten van de Karolingische kerk en het pre-Romeinse collegiaal onthulde.

De archeologische opgravingen van 1974, uitgevoerd door Jean-Michel Desbordes, brachten de funderingen van de 10e eeuwse kerk, een Gallo-Romeinse toren en canon begrafenissen aan het licht. Een pseudo-crypte is ontworpen om deze overblijfselen te bewaren, toegankelijk voor het publiek. Het restauratiewerk (1976/2002) gaf het gebouw zijn middeleeuwse uitstraling: reconstructie van het veelkleurige dak in gelakte tegels, restauratie van de gewelven en installatie van hedendaagse glas-in-lood ramen ondertekend door Joan Miró. Sinds 2016 organiseert de Cziffra Foundation, de eigenaar van het pand, concerten, festivals en tentoonstellingen.

De architectuur van Saint-Frambourg onderscheidt zich door zijn ruimtelijke eenheid en overvloedig licht, karakteristiek voor koninklijke kapellen. Het unieke schip, gewelfd met sexpartities, rust op batterijen afwisselend sterk en zwak, maar zonder bodems of triforium, waardoor een schoon volume. De westelijke gevel, gedomineerd door een roos van 9 m in diameter (geïnspireerd door Mello), bevat een drieling en een smalle poort met gesneden aartsvolts. Buiten, de enorme uitlopers en lansramen markeren verticaalheid, terwijl de abside, doorboord met relikwie niches, roept een fort.

Tegenwoordig combineert het Saint-Frambourg college erfgoed en cultuur. Het auditorium Franz-Liszt, met uitzonderlijke akoestiek, verwelkomt klassieke optredens en jonge talenten. De Cziffra Foundation, erkend als een openbaar nut, bestendigt deze plek als een "tempel van schoonheid," tussen historische herinnering en artistieke creatie, terwijl het behoud van de archeologische blijft toegankelijk onder het gebouw.

Externe links