Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het klooster van dank in Parijs, opgericht in 1613 door Marie de Medici op de site van een 14e eeuwse hospice, was het belangrijkste Parijse klooster van de Orde van Onze-Lieve-Vrouw van Dank. Deze orde, die in 1218 werd geschapen om de slavenchristenen van de Barbaresken te verlossen, evolueerde tot charitatieve en evangelische missies. De kloostergebouwen, gebouwd in de 17e eeuw door Charles Chamois, werden gedeeltelijk herbouwd tussen 1727 en 1731 door Pierre François Godot, met behoud van oude elementen zoals de arcades van het 1687 plan.

Het klooster neemt een U-vormig plan rond een binnenplaats, gesloten door een poort versierd met twee zonnewijzers: een zichtbaar vanaf de straat met het motto "utere dum luceat" ("winst zolang het is toegestaan"), de andere, verborgen, die de engel des doods vertegenwoordigt. De 18e-eeuwse binnentrap en de drie verdiepingen lange gevels doorboord door rechthoekige baaien, gemarkeerd door een modderige kroon, getuigen van deze dubbele bouwperiode. De site werd gesloten in 1790 tijdens de Revolutie, die kort diende als gevangenis voordat ze verkocht werd in 1799 en veranderde in een gebouw.

De kerk van het klooster, gelegen op 47 Rue des Archives, werd gedeeltelijk vernietigd in 1799, de laatste resten verdwijnen in 1877. Zijn façade, oorspronkelijk door Charles Chamois, werd in 1709 herontworpen door Germain Boffrand op verzoek van de prins van Soubise, die een vis-à-vis waardig van zijn huis wenste. Vandaag de dag zijn alleen de poort, gevels, daken, trappen en zonnewijzers beschermd als historische monumenten sinds 1984.

De Orde van Merci, opgericht in 1215 door Petrus van Nolasque, had als missie de verlossing van de gevangenen en evangelisatie. Het Parijse huis, het belangrijkste van de orde, illustreert deze dubbele roeping door zijn architectuur en zijn turbulente geschiedenis, gekenmerkt door de revolutie. De gebouwen, gerestaureerd aan het einde van de 20e eeuw, huisvesten nu appartementen, terwijl elementen zoals de 17e eeuwse timmerwerk in de zuidelijke vleugel herinneren aan hun conventuele verleden.

Externe links