Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het klooster van de Madeleine de Traisnel werd opgericht in 1142 in Traisnel (Champagne), gesticht door de priester Gondri onder bescherming van Anseau I, lokale heer. In 1629 ontvluchtten de nonnen de godsdienstoorlogen voor Melun en vestigden zich vervolgens in Parijs in 1652 en kochten land in de Saint-Antoine van Faubourg. Koningin Anne van Oostenrijk legde de eerste steen van de kapel in 1664 en financierde de bouw ervan tot 9000 pond. Het klooster, verdeeld over 42 hectare, werd een toevluchtsoord voor figuren als Marc-René d'Argenson, die daar nieuwe gebouwen bouwden en daar zijn hart legde.

In de 18e eeuw herbergde het klooster koninklijke persoonlijkheden, waaronder Adélaïde d'Orléans en zijn moeder Françoise-Marie de Bourbon, begraven in de kapel. In 1724 lanceerden de nonnen een lavendel-toilethandel. In 1790 werd de site verkocht in 1801 en omgezet in een spinnerij door Richard en Lenoir. Tijdens de Commune van 1871 was hij gastheer van de Revolutionaire Club. De overige gebouwen, waaronder het schip van de kapel en een 17e eeuwse trap, werden in 1990 als historische monumenten vermeld.

Het klooster, omringd door andere religieuze instellingen zoals de Benedictijnen van de Goede Secours of de Dochters van Saint Marguerite, strekte zich uit tot de huidige straten Jules-Vallès en Léon-Frot. Zijn literaire geschiedenis wordt gekenmerkt door zwavelachtige referenties, zoals in Le Chevalier d'Harmental d'Alexandre Dumas, waar d'Argenson zijn avonden doorbrengt, of Le Parfum de Patrick Süskind, dat de jeugd van Jean-Baptiste Grenouille in zijn omgeving plaatst. De L-vormige tuinen en kelders, waar de meisjes van Frankrijk nog steeds rusten, voegen zijn mysterie toe.

Architectuur, de gebouwen, herbouwd in de 18e eeuw door Jean-Sylvain Cartaud, combineren religieus erfgoed en industriële aanpassingen. De kapel, in twee vlakken gesneden, en een trap met houten balusters van de zeventiende eeuw getuigen van het verleden. Vandaag de dag blijven slechts drie gebouwen op de eerste binnenplaats, met hun kelders, van dit historische complex, geclassificeerd om zijn gevels, daken en interieurelementen zoals de smeedijzeren helling.

De reputatie van het klooster, tussen vroomheid en vermeende schandalen, weerspiegelt de contrasten van het oude regime. Jonge beginners en de rijkdom van de gemeenschap inspireren geruchten over losbandigheid, terwijl weldoeners als d-Argenson of de prinsessen van Orleans het tot een plaats van toewijding en beschermheerschap maken. De postrevolutionaire achteruitgang en industriële omschakeling illustreren de stedelijke en sociale omwentelingen van Parijs in de 19e eeuw.

Externe links