Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Sint-Joseph klooster in Santo-Pietro-di-Tenda ontstond in de 12e eeuw met de bouw van een Romaanse kerk, waarschijnlijk Pisan, die diende als basis voor de bouw van het klooster in de 17e eeuw. In 1552 richtte frater Mariano de Nebbio, oprichter van de provincie Capuchin van Corsica, een eerste klooster op, toen in 1630, gaf de paus toestemming voor zijn reconstructie bij de bestaande kerk, waardoor de monniken daar aanbidding konden beoefenen. Het ensemble, dat romaanse architectuur en 17e-eeuwse kloostergebouwen combineert, organiseert rond een klooster, een cipoline marmeren kapel en terrastuinen.

In de 18e eeuw werd het klooster een centrale plaats in de eilandgeschiedenis, vooral tijdens Corsicaanse opstanden tegen Genua. In 1758 organiseerde hij een raadpleging onder leiding van Pascal Paoli, een belangrijk figuur van Corsicaanse onafhankelijkheid, waar strategische besluiten werden genomen om het verzet te organiseren. Na de sluiting van het klooster in 1790 tijdens de Franse Revolutie heropende hij in 1794 kort voordat hij definitief werd verkocht als nationaal goed in 1796. De ruïnes, gekocht in 1970, werden gerestaureerd tot een landelijke gite, waardoor het behoud van zijn architectonische en historische erfgoed.

De kerk, gewelfd met richels en een cul-de-four apse versierd met gesneden archaturen, weerspiegelt de pisane invloed van de 12e eeuw. De twee verdiepingen tellende klokkentoren, doorboord door arcades, en de veertien cellen van de monniken op de eerste verdieping getuigen van het voorbije kloosterleven. Het klooster werd in 1989 opgenomen als historisch monument voor de kloosterelementen, klooster en kerk, terwijl gevels en daken in 1977 werden geregistreerd. Zijn geschiedenis is onlosmakelijk verbonden met de Corsicaanse strijd voor autonomie, met name onder Paoli's leiding, en zijn spirituele en gemeenschapsrol in Nebbio.

Gelegen in een landgoed van eeuwenoude olijfbomen, weg van het dorp Santo-Pietro-di-Tenda, illustreert het klooster ook de economische evolutie van de regio. In de 20e eeuw veranderde de landelijke exodus en de achteruitgang van de traditionele landbouw de Agriaten, vroeger weiland en akkerland, in een beschermd gebied waar prehistorische overblijfselen overblijven, zoals de dolmen van Monte Revincu. Tegenwoordig combineert de site historisch erfgoed en toerisme, met activiteiten zoals wandelen op het spoor van de douane of het ontdekken van de wilde stranden van Saleccia en Lotu.

Het klooster van Saint Joseph belichaamt aldus zowel een religieus erfgoed, een symbool van Corsicaanse opstanden, als een getuige van de aanpassing van de landelijke ruimtes door de eeuwen heen. De restauratie en omzetting in een landelijke gite bestendigen haar geheugen, terwijl ze integreren in een hedendaagse dynamiek van het valoriseren van Corsicaanse erfgoed.

Externe links