Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kust van Alabatre, gelegen in Normandië, is een 130 km lange kustlijn van krijtkliffen afgewisseld met valleien, die zich uitstrekken van Le Havre naar Tréport. Zijn naam, gegeven door Engelse matrozen in de 19e eeuw, roept de melkachtige kleur van de zee op als gevolg van de ontbinding van krijt. Dit unieke landschap, gevormd door erosie, herbergt havens als Etretat, Fecamp of Dieppe, genesteld in natuurlijke echancrus. Sinds 2009 is een deel van Natura 2000 geclassificeerd als een Cauchiaanse kustlijn.

De geologie van de kust onthult krijtlagen van de bovenste Krijt (Cenomanian aan Senonian), soms bedekt met zandige kleiformaties. Deze kliffen, 30 tot 120 m hoog, trekken gemiddeld 20 cm per jaar terug onder invloed van mariene en klimatologische erosie. De vuursteenstenen, eenmaal verzameld voor de bouw of industrie, bewegen langs de kust via drift, die een natuurlijke barrière tegen de aanvallen van de zee vormen.

De emblematische bogen van Etretat, zoals de Manneporte of de naald van Aval, zijn het resultaat van de gecombineerde werking van oude rivieren en zeeerosie. Deze meer resistente kalksteenformaties overleefden het terugtrekken van de kliffen. De kustlijn, gekenmerkt door een toenemend stedelijk gebied sinds de jaren 1960, trekt mensen en toeristen aan, waardoor de artificisering van landbouwgrond aan de top van het plateau wordt versneld.

De kustlijn van Albast illustreert ook de uitdagingen van kustbeheer: kliffen die zich terugtrekken, onderdompelingen op zee en stijgende kosten van bescherming (epis, dijken). Met het oog op de stijgende zeespiegel worden alternatieve oplossingen, zoals de veroudering, overwogen. Het geologische, ecologische en landschapserfgoed maakt het tot een belangrijk gebied aan de Franse kust, tussen natuurlijk erfgoed en antropogene druk.

Externe links