Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het klooster van de Congregatie Notre-Dame de Neufchâteau werd in de 17e eeuw gesticht door nonnen uit Epinal. In 1645 formaliseerde hertog Karel IV hun installatie via brievenpatent. De kapel en de kloostergebouwen, gebouwd tussen 1760 en 1762, vervangen een eerste tijdelijke nederzetting. De site, gekenmerkt door monumentale architectuur (dorische pilasters, ionische pediment), weerspiegelt de religieuze invloed van de periode.

Tijdens de Revolutie werd het klooster verkocht als nationaal goed en omgezet in een gendarmerie (1792). Al in 1798 werd hij een tribunaal: architect Abel Mathey herschikte de kerk in de rechtszaal (1801-1802), verdeeld over twee niveaus. De 18e eeuwse kraampjes en de rotsdecoraties van het koor, getransformeerd in een kantoor, getuigen van deze functionele overgang.

In de 19e eeuw werd de westelijke vleugel omgebouwd tot theater door Claude-Christophe Corroy (1829) en herbouwd door Grandidier (1891-1892). Het gebouw, gebruikt als hof tot 2009, werd in 2012 als historisch monument vermeld. Het U-vormige plan, de gevel van de lauweren en zijn bewaard gebleven interieurs maken het een zeldzaam voorbeeld van erfgoed aanpassing.

Het gebouw behoudt originele elementen zoals het vegetarisch stucwerk van de zaal of de twee pilasters van het koor. Zijn geschiedenis illustreert de politieke (restauratie, revolutie) en culturele (theater, rechtvaardigheid) veranderingen van Neufchâteau, terwijl hij het monument verankert in het stedelijke landschap, Place Jeanne d'Arc.

Externe links