Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het klooster van Sint-Franciscus, ook bekend als het klooster van de rue Marie-Rose, werd opgericht door de Franciscanen na hun terugkeer naar Frankrijk na 1918, na hun uitzetting tijdens de scheiding van de kerk en de staat in 1905. Oorspronkelijk opgericht op de Rue des Fourneaux en vervolgens op de Rue Beaunier, in 1923 kochten ze land in de wijk Petit-Montrouge. Het project, dat werd toevertrouwd aan de architecten Victor Blavette, Paul Gélis en Louis-Jean Hulot (de laatste ter vervanging van Blavette na zijn dood), werd geïnspireerd door de principes van Dom Bellot, een Benedictijnse pionier van religieuze artistieke vernieuwing.

De bouw begon in 1934 en eindigde in 1935, met een inauguratie in 1936. Het klooster werd de zetel van de Franciscaner Provincie Parijs, gastvrij religieus gewijd aan het apostolaat, buitenlandse missies en huisvesting van buitenlandse studenten. De architectuur organiseert de ruimtes rond een binnentuin, met kloostergalerijen en een unieke kapel, geflankeerd door zeven zijkapellen. De glazen ramen, die tussen 1936 en 1947 door André Pierre, Pierre Villette en Claude Malespine werden gemaakt, maken het tot een uitzonderlijke historische plek.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het klooster gekenmerkt door de moord op pater Corentin Cloarec, kapelaan van de weerstanden van Denfert-Rochereau, door de Gestapo op 28 juni 1944. Een nabijgelegen straat draagt vandaag zijn naam. In 2007 werden de kapel, klooster, vestibule en trap als historische monumenten vermeld. Sinds 2013 is het klooster de thuisbasis van de nieuwe Franciscaner provincie, die Frankrijk en Franstalig België verenigt, terwijl het gedeeltelijk open blijft voor het publiek.

Externe links