Constructie van het kruis XVIIIe siècle (≈ 1850)
Geschatte bouwperiode van het monument.
XIXe siècle
Toegevoegd basis en basis
Toegevoegd basis en basis XIXe siècle (≈ 1865)
Basis en basis later toegevoegd.
31 mars 1926
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 31 mars 1926 (≈ 1926)
Officiële inschrijvingsvolgorde van het monument.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Cross (Box ZA 33): inschrijving bij beschikking van 31 maart 1926
Oorsprong en geschiedenis
La Croix de Plounérin is een wegkruising in het departement Côtes-d'Armor in Bretagne. Het onderscheidt zich door zijn representatie van een Pietà en door een zeldzame architectonische eigenaardigheid: een schuine dwarstak. Dit monument, gedateerd uit de 18e eeuw, ligt op een strategisch kruispunt, dat Plounerin verbindt met Plfur, Guerlesquin, en de hoofdweg Parijs-Brest. Zijn meer recente basis en basis dateren uit de 19e eeuw, terwijl het kruis zelf zou kunnen teruggaan tot ten minste de 17e eeuw.
Het kruis werd in opdracht van 31 maart 1926 als historische monumenten vermeld, waardoor zijn erfgoedwaarde werd erkend. Het is geïnstalleerd op een drie-graden loopbrug, ondersteunend een vierkante basis en een korte ronde sectie steel. Het is eigendom van de gemeente Plounerin en ligt precies aan de weg naar Guerlesquin, vlakbij de dorpen Bot en Teirgoën. De staat van instandhouding en de ligging ervan bij benadering (precisie als "passable") onderstrepen het belang van het behoud ervan in het cultuurlandschap van Breton.
Dit soort kruising speelde een centrale rol in het religieuze en sociale leven van Bretonse gemeenschappen in de 17e en 18e eeuw. Ze dienden als spirituele bezienswaardigheden, die vaak kruispunten of verzamelplaatsen markeerden. Pietà, een voorstelling van de Maagd die Christus dood hield, was een sterk symbool van volksdevotie, terwijl de schuine vorm van het kruis een afspiegeling kon zijn van lokale artistieke invloeden of tradities die specifiek zijn voor de regio. Deze monumenten waren ook punten van gebed voor reizigers en pelgrims, geïntegreerd in het dagelijks leven van de bewoners.