Constructie van het kruis XVIe siècle (≈ 1650)
Late Gotische sculptuur in Fraissines.
7 janvier 1953 (ou 27 janvier 1953)
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 7 janvier 1953 (ou 27 janvier 1953) (≈ 1953)
Officieel beschermingsbevel.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Zestiende eeuws kruis geplaatst op het graf van parochiekerk priesters: classificatie bij decreet van 27 januari 1953
Kerncijfers
Information non disponible - Geen teken geïdentificeerd
Bronnen noemen geen namen.
Oorsprong en geschiedenis
Het kruis van Fraissens is een kerkhof kruis gelegen in de behuizing van de kerk van Sint Jakobus, in Fraissens (Tarn, Occitanie). Dateren uit de 16e eeuw, het overwint het graf gereserveerd voor parochiekerk priesters. De late gotische stijl onderscheidt zich door armen en een vat met haken, terwijl de uiteinden, versierd met bladeren, een opmerkelijke decoratieve dimensie toevoegen. Dit funeraire monument, zowel artistiek als symbolisch, illustreert het belang van kerkhofkruisingen in moderne religieuze en herdenkingspraktijken.
Het kruis presenteert twee gebeeldhouwde gezichten met een rijke christelijke iconografie. Het eerste gezicht toont Christus op het kruis, omlijst door de Maagd Maria en Sint Johannes, een klassieke scène van de kruisiging. De tweede kant biedt een Maagd aan het Kind die een bijbels karakter domineert en een engel, die allemaal wordt overvallen door een dais die door een andere engel wordt vastgehouden. Deze voorstellingen, typisch voor de 16e-eeuwse religieuze kunst, onderstrepen de dubbele roeping van het monument: het markeren van een heilige plaats en dienen als steun voor toewijding.
Geklasseerd als historisch monument bij decreet van 7 januari 1953 (of 27 januari 1953 volgens de bronnen), is het kruis van Fraissens nu eigendom van de gemeente. De staat van behoud en de ligging op het kerkhof van de Kerk van St. James maken het een kostbare getuigenis van begrafenis kunst en lokale vroomheid in de Renaissance. Beschikbare bronnen (Wikipedia, Monumentum, Merimée basis) bevestigen haar erfgoed belang, hoewel de exacte locatie wordt beschouwd als "passable" (noot 5/10) in de geografische databases.