Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kruis bij de ingang van het park Château de la Faye, in Saint-Sulpice-de-Mareuil (Dordogne), dateert uit het 2e kwart van de 17e eeuw, zoals blijkt uit de inscriptie van 1642 gegraveerd op zijn vat. Het wordt gekenmerkt door zijn zeldzaamheid in de regio: de gekerfde kruisen van deze periode zijn weinig in Périgord. Het decor omvat acanthe bladeren aan de basis en een voorstelling van Christus staande, met handen gebonden achter zijn rug. Dit monument, ingeschreven in de historische monumenten sinds 5 januari 1948, markeert toegang tot een landgoed waarvan de geschiedenis dateert uit ten minste de zestiende eeuw.

Het Château de la Faye, waaraan dit kruis verbonden is, is het resultaat van de uitbreiding van een renaissancestructuur door een edele familie van de Périgord. Het pand behoorde achtereenvolgens tot de families Puyzilhon (of Puissillon), Maillard en Bellussière, waarna het in 1921 werd overgedragen aan kolonel Grant de Luxolière. Het hoofdhuis, geflankeerd door twee paviljoens, behoudt Renaissance architectonische elementen, zoals slede ramen. Deze site illustreert de evolutie van seigneuriële woningen in Dordogne, tussen de Middeleeuwen en de moderne tijd.

De ligging van het kasteel, in het noordwesten van de Dordogne, vlakbij het voormalige dorp Saint-Sulpice-de-Mareuil (nu geïntegreerd met Mareuil in Périgord), weerspiegelt het lokale historische belang. Het kruis van 1642, met zijn bijzondere iconografie, zou een religieuze of herdenkingscontext kunnen oproepen die verbonden is met de familieeigenaar. Monumenten van dit type werden vaak gebruikt om een seigneuriële aanwezigheid of toewijding te bevestigen, in een regio gekenmerkt door de oorlogen van religie en de contrareformatie.

De inscriptie van het kruis in de Historische Monumenten in 1948 onderstreept zijn erfgoedwaarde, zowel artistiek als historisch. De weg of park kruisen, zoals deze, waren visuele en spirituele bezienswaardigheden in nobele domeinen. Hun behoud biedt een materiële getuigenis van de culturele en religieuze praktijken van de perigordin elites in de zeventiende eeuw, een periode van wederopbouw en bevestiging van identiteit na de verstoringen van de vorige eeuwen.

Externe links