Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Castellar, gelegen aan de Mont Bastide in Èze (Alpes-Maritimes), is een oude Celto-Ligure site. In 1851 ontdekt door Dr. Naudot, werd het in 1852 in kaart gebracht. Het ligt op 568 m boven de zeespiegel, het domineert de zee in het westen en de pas naar het oosten. De site, omringd door drie verdedigingssystemen (buitenomheining, bovenomheining, lager bastion), heeft ook cyclopeenwanden en een rechte baan langs de bergkam.

De opgravingen toonden sporen van sporadische bezetting sinds de laatste Neolithicum en de Tena periode, met een piek tussen 200 en 50 v.Chr. In het Romeinse tijdperk (Julio-Claudiaans tijdperk) herbergt L-oppidum overblijfselen van terrassenhuizen en meubels van campaniërs. De protohistorische wallen, gedeeltelijk herbouwd in de tweede eeuw, leiden tot debatten onder archeologen zoals Pascal Arnaud, die hun louter defensieve interpretatie in twijfel trokken.

In 1996 werd de site opgenomen in de historische monumenten, waarbij militaire functies (bescherming van het grondgebied van Liguria) en pastorale functies werden gecombineerd (afsluiting wordt geïnterpreteerd als een kweekgebied). De Tesses en structuren die vandaag de dag zichtbaar zijn getuigen van de evolutie, van de Ligures tot de Romeinen, tot gedeeltelijk hergebruik als een oud landelijk dorp.

Het onderzoek van commandant Octobon (1950-1970) en de publicaties van Dr. Naudot (1852) of de canon van Villeneuve (1905) documenteerden zijn geschiedenis. Een gemengd bezit (gemeentelijk en privaat), het oppidum illustreert de aanpassing van de Alpen-zeegemeenschappen aan de strategische en economische uitdagingen van de mediterrane protohistorie.

Externe links