Huis van Roudigou dans le Lot-et-Garonne

Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het huis van Roudigou is een architectonisch complex gelegen op een plateau op 200 meter boven de zeespiegel, op de stad Cuzorn (Lot-et-Garonne), aan de rand van de Périgord en Quercy. Het landgoed, omringd door droge kasseien en begrensd door een oude weg die Cuzorn verbindt met Villefranche-du-Périgord, trekt zijn water uit een diepe goed zichtbaar op de Napoleontische kadaster, nu gevuld. De Roudigou toponym, van donkere oorsprong, suggereert een oude bezetting, bevestigd door de ontdekking in 1978 van gesneden vuursteen gedateerd Sauveterrian (Mesolithic) en potentieel prehistorische stenen cirkels. De gebouwen, georganiseerd in vijfhoek rond een binnenplaats, omvatten een hoofdhuis lichaam gedateerd 1723, een duivecot versierd met een Baskisch kruis, en agrarische bijgebouwen zoals een tabaksdroger of een koeienstal.

Het hoofdhuis, gebouwd in lokale zandsteen op een gewelfde kelder, beschikt over Franse plafonds en Louis XV open haarden in tuff. De datum 1723 gegraveerd op de lintel van de deur suggereert een reconstructie op dat moment, misschien gefinancierd door speculaties op de attachés onder het Regency. Het landgoed is verbonden met de lokale mijnbouw, waaronder ijzer, met smederijen en molens geëxploiteerd door de rivier de Lemance sinds ten minste de zestiende eeuw. De mineralen werden via Bordeaux naar Santo Domingo geëxporteerd, wat de integratie van Roudigou in de economische netwerken van de Ancien Régime illustreerde.

De familie Bel, eigenaar van het pand uit de 17e eeuw, markeert de geschiedenis van het landgoed. Antoine Bel de Latour (1705 Zijn broer Pierre Bel, eigenaar van Roudigou, zag zijn zoon Antoine (een advocaat in Bordeaux) en kleinzoon Jean-Antoine (revolutionaire burgemeester van Cuzorn) spelen sleutelrol tijdens de revolutie. Jean-Antoine, bijgenaamd burger Bel, neemt het kasteel van Cuzorn in beslag en verandert de kerk in de tempel van de rede. Familierijkdom, ter waarde van bijna 50.000 pond in 1793, daalde vervolgens, en het landgoed ging door allianties met de familie Carrier de Ladevèze in de 19e eeuw.

In de 20e eeuw werd Roudigou een intellectuele en agrarische ontmoetingsplaats. Léon de Vidas, eigenaar rond 1950, geplant wijngaarden en verzamelde zeldzame rozen, het verwelkomen van de filosoof Jiddu Krishnamurti in 1954, die een deel van zijn werk Commentaires sur la vie schreef. Vanaf 1958 ontwikkelden de families Brossard en Jeanningros boomgaarden van pruimen en een melkveebedrijf. De volgende eigenaren, zoals de Maitriers, moderniseren het landgoed met een zwembad en walnotenbomen, voordat Marie-Line en Stéphane Berna een biologische pruimen- en notenboerderij herstartten in 2012. Het landgoed werd in 2020 overgenomen door Mónica Cuairán en Alain Chabrier.

De site, hoewel niet toegankelijk voor het publiek, is geïntegreerd in een wandeltocht aangeboden door de Fumel-Vallée du Lot VVV-kantoor. De geschiedenis weerspiegelt de economische (mijn, landbouw, wijnbouw) en sociale (noblesse, revolutie, hedendaagse conversies) veranderingen van de regio. Prehistorische sporen, industriële overblijfselen (vergeten) en agrarische transformaties maken dit tot een multidimensionale getuigenis van het Aquitaine landelijke erfgoed.

Externe links