Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De menhir des Rivaux, bijgenaamd de Grand'Borne, is een lokaal kalkblok van 3,10 m hoog, gebouwd in het Neolithicum op een hellingsbreuk bij Égriselles-le-Bocage (Yonne). Zijn gezichten, gericht volgens de kardinaal punten, hebben meestal natuurlijke concaviteiten, hoewel twee lijken regelmatig. Verkeerd geclassificeerd als dolmen in 1894, er blijft een zeldzame getuigenis van bordeaux megalithische praktijken.

De archeologische ontdekking van de site is de verantwoordelijkheid van Gustave Guérin, een lokale inwoner die in 1892 rapporteerde aan de Société des Sciences de l'Yonne het waarschijnlijke karakter van menhir van steen. Op advies van archeoloog Gabriel de Mortillet voerde Guérin opgravingen uit aan zijn basis en onthulde een geperforeerde gepolijste bijl en neolithische aardewerkjassen. Deze artefacten bevestigen de prehistorische oorsprong van het monument, hoewel het exacte gebruik ervan onzeker blijft.

Menhir wordt geassocieerd met populaire overtuigingen die bleven bestaan tot de 19e eeuw. Volgens de traditie moesten zieke dieren de steen omkeren om te genezen, of rook uit het vuur van Sint Johannes inademen voor dit ritueel. Deze praktijken weerspiegelen het symbolische belang van megalieten in agropastorale samenlevingen, waar zij als heilige monumenten dienden. De classificatie van 1894, hoewel er in zijn denominatie, stond het behoud ervan toe.

De menhir, samengesteld uit lokaal gewonnen kalksteen, weegt enkele tonnen en zinkt ongeveer 1 m in de grond. Zijn taps toelopende vorm (1,70 m breed aan de basis voor 0,72 m dik) en kardinaal oriëntatie suggereren een verlangen om ruimte te markeren, mogelijk gekoppeld aan astronomische cycli of territoriale grenzen. De opgravingen van 1892 onthulden geen begrafenisstructuur, die zeker de hypothese van een dolmen ongeldig maakte.

De steen werd officieel beschermd door een bevel van 1 augustus 1894 onder de onjuiste naam dolmen d'Égriselles-le-Bocage, een aanhoudende fout in de archieven ondanks het archeologische bewijs. Tegenwoordig blijft de site openbaar toegankelijk, hoewel de exacte locatie (23 Rue du Menhir) soms slecht wordt genoemd in geografische databases.

Externe links