Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Curton Dolmen, gelegen in Jugazan, Gironde, is een overdekte aquitaine-type oprit, west-noordwest/oost-zuidoost. Het is 7,55 meter lang en wordt begrensd door orthostatica en een bedplaat versierd met gravures (zonnecirkels, ijzeren motieven). Deze symbolen, gebruikelijk in Europese megalieten, suggereren een rituele of astronomische functie. De grond, bestaande uit de bodem, ondersteunt een enkele afdektafel nog steeds op zijn plaats.

De geschiedenis van het monument wordt gekenmerkt door vernietiging en opgravingen. Rond 1850 verdwenen de eerste orthostatica. In 1904 ontdekte Abbé Labrie botten (acht individuen) en funeraire meubels (pendeloque, vuursteen gereedschap, aardewerk, Gallo-Romeinse vazen). Rond 1975 vond een ondergrondse zoektocht plaats. De dolmen werden genoemd als een historisch monument in 1995, het beschermen van een van de zeldzame girondin megaliths met een intacte tafel en een bewaarde tumor.

Labrie's opgravingen onthullen collectieve begrafenispraktijken: zes skeletten twee bij twee, vergezeld van bot objecten, schelpen en gepolijst vuursteen. Twee Gallo-Romeinse vazen, gevonden in het westen, tonen verder hergebruik van de site. Een deel van het meubilair, waaronder tesses en een bijl, wordt bewaard in het Museum van Aquitaine. De gravures van de bedplaat, hoewel geërodeerd, bieden een zeldzaam voorbeeld van regionale megalithische kunst.

Architecturally, bedekt gangpad is tussen 0,75 en 1,35 meter breed, met zijplaten van 0,90 tot 1,70 meter lang. De hoogte varieert van 0,30 meter bij ingang tot 1,30 meter bij bed. De resterende afdektafel (2.50 x 2.10 meter) rust op drie pilaren. Dit monument, direct op de rots gebouwd, illustreert neolithische bouwtechnieken en hun aanpassing aan het terrein.

Curton's dolmen maakt deel uit van een netwerk van Aquitaine megalithische sites, gekenmerkt door bedekte gangpaden en terugkerende gegraveerde motieven. De bescherming in 1995 onderstreept het belang van het erfgoed, ondanks de geleden schade. De studies van Devignes (1995) en Beyneix (2009) citeren hem als een opmerkelijk voorbeeld van girondin-megalithisme, zeldzaam in een gebied waar deze monumenten weinig zijn.

Externe links