Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Dolmen de Garde-Épée in Saint-Brice en Charente

Patrimoine classé
Patrimoine Celtique
Dolmens
Charente

Dolmen de Garde-Épée in Saint-Brice

    31 Route du Dolmen
    16100 Saint-Brice
Dolmen de Garde-Épée à Saint-Brice
Dolmen de Garde-Épée à Saint-Brice
Dolmen de Garde-Épée à Saint-Brice
Dolmen de Garde-Épée à Saint-Brice
Dolmen de Garde-Épée à Saint-Brice
Dolmen de Garde-Épée à Saint-Brice
Crédit photo : Jack ma - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Néolithique
Âge du Bronze
Âge du Fer
Antiquité
Haut Moyen Âge
Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
4100 av. J.-C.
4000 av. J.-C.
0
1900
2000
Néolithique
Bouw van dolmen
22 décembre 1926
Historische monument classificatie
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Dolmen dit de Garde Epée (cad. B 413): classificatie bij decreet van 22 december 1926

Kerncijfers

Philippe Delamain - Legate De overname door de Archeological Society toegestaan.

Oorsprong en geschiedenis

Dolmen de Garde-Épée is een megalithisch monument gelegen in de gemeente Saint-Brice, in het departement Charente (New Aquitaine). Gebouwd tijdens de Neolithische periode, onderscheidt het zich door zijn structuur in platen van grijze zandsteen, zeldzame rots in het gebied. De funeraire kamer, rechthoekig van vorm (5 m x 2,5 m), wordt begrensd door vijf orthostaten 2,20 m hoog en bedekt met twee daktafels, waarvan de grootste 6 m lang is. Deze dolmen, gebruikt als schuilplaats of schuur op een later tijdstip, leverde archeologische overblijfselen zoals gepolijste bijlen en botten.

De Dolmen van Garde-Épée is een historisch monument bij decreet van 22 december 1926 en is nu eigendom van de Charente Archeological and Historical Society, dankzij een erfenis van Philippe Delamain. Vlakbij is een natuurlijke rots genaamd Rocher de la Vache soms verward met een tweede dolmen, hoewel het een geologische formatie is die niets te maken heeft met megalithisme. De oude foto's onthullen latere ontwikkelingen, zoals een droge stenen muur die twee orthostaten verbindt, waarschijnlijk toegevoegd bij gebruik als opslagruimte.

De site maakt deel uit van een groter megalithisch landschap, dat kenmerkend is voor het West-Centraal van Frankrijk. De opgravingen en studies, zoals die genoemd in de werken van Roger Joussaume (2016) en Jean-Sébastien Pourtaud (2021), onderstrepen het belang ervan voor het begrijpen van begrafenispraktijken en regionale neolithische architectuur. De staat van behoud en bescherming maakt het een waardevolle getuigenis van deze periode, toegankelijk voor onderzoekers en het publiek geïnteresseerd in prehistorisch erfgoed.

Externe links