Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De dolmen van Bilgroix Point, gelegen in Arzon, Morbihan, is in feite een overdekte steeg gedateerd uit de Prehistorie, met name uit het Midden- en Recente Neolithicum volgens radiocarbon datering. Dit megalithische monument werd gebouwd aan de noordwestkant van Bilgroix Point, 14 meter boven zeeniveau. Het bestaat uit een cairn in de vorm van een paard getrokken ijzer 17 meter lang, omgeven door muren van droge steen trimmen, en een 14 meter lange begrafeniskamer, waarvan de hoogte onder plaat niet meer dan 1,60 meter. De gebruikte materialen, voornamelijk leukograniet gewonnen op het terrein, en de dubbelwandige structuur weerspiegelen geavanceerde architectonische technieken voor de tijd.

De site werd voor het eerst genoemd in 1866 door G. de Closmadeuc, toen voorzitter van de Morbihan Polymathic Society, die beknopte opgravingen organiseerde. De eerste ontdekkingen, die als onbeduidend worden beschouwd, omvatten aardewerk en vuursteen. In 1912 meldde Zacharie Le Rouzic gedeeltelijke vernietiging van het monument door een lokale eigenaar tijdens een open plek, waardoor een grote hoeveelheid aardewerk werd onthuld. In 1961 werd een klein archeologisch meubilair (pottenbakkerij, vuursteen) aan het licht gebracht door wegenwerken en watervoorziening. Bedreigd door de toeristische boom van de jaren zeventig, werd de site gered door de classificatie van historische monumenten in 1978. Tussen 1989 en 1993 heeft Joël Lecornec uitgebreide opgravingen uitgevoerd, waarbij bijna 28.700 fragmenten van keramiek, vuursteengereedschap (met inbegrip van mesjes van de Grand Pressigny) en ornamentenelementen werden onthuld.

De opgravingen onthulden ook een naastgelegen graf ten zuiden van de cairn, begrensd door stenen muren, evenals een droge stenen structuur in de vorm van "S," waarvan de functie onbekend blijft. Het archeologische meubilair, bewaard door de Polymathic Society, bestaat uit twee groepen keramiek (hemisferische en cilindrische/conische vaten), kwarts boren, en doleriet assen. Vier radiocarbon dateringen plaatsen het gebruik van de site tussen het Midden Neolithicum en het recente Neolithicum, waarbij keramiek wordt gecombineerd met een Armorische gevel van de S.O.M. (Zuidwesten van het Armoriaanse Massif). De afwezigheid van een aparte kamer op de overdekte oprit suggereert een collectief begrafenisgebruik, typisch voor Bretonse Neolithische samenlevingen.

De geleidelijke verslechtering van het monument, als gevolg van menselijke activiteiten (verspreiding, moderne werken) en het verlaten ervan als stortplaats in de jaren zeventig, vereiste dringende beschermingsmaatregelen. Door de indeling in 1978 konden de overige resten behouden blijven, hoewel de cairn in 1912 gedeeltelijk beschadigd raakte. De opgravingen van Lecornec bevestigden het belang van de site om de begrafenis- en ambachtelijke praktijken van Neolithicum in Bretagne te begrijpen, met name dankzij de diversiteit van litithische meubels (silex van de Grand Pressigny, doleriet) en keramiek, die regionale uitwisselingen en geavanceerde technische beheersing weerspiegelen.

Bilgroix overdekte loopbrug onderscheidt zich door de langgerekte gangarchitectuur, zonder duidelijke scheiding tussen gang en slaapkamer, en de gedeeltelijk verharde vloer. De aanwezigheid van een slapende molensteen, een opnieuw gebruikte gebroken stele, en een open haard met gedateerde kolen onderstreept de complexiteit van de activiteiten op de site, het combineren van begrafenisfuncties, vakmanschap (polijsten, vuursteen grootte), en mogelijk ritueel. Vandaag de dag blijft het monument, eigendom van de gemeente Arzon, een belangrijke getuigenis van het Bretonse megalithisme, dat de evolutie van de sociale en technische praktijken van de Neolithische gemeenschappen in de regio illustreert.

Externe links