Bouw van dolmen Néolithique (≈ 4100 av. J.-C.)
Geschatte bouwperiode
1876
Eerste zoekopdracht
Eerste zoekopdracht 1876 (≈ 1876)
Door Cazalis de Fondouce, Huart en Nicolas
1889-1890
Zoeken door de Broeders van Christelijke Scholen
Zoeken door de Broeders van Christelijke Scholen 1889-1890 (≈ 1890)
Archeologisch onderzoek in Arles
20 novembre 1894
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 20 novembre 1894 (≈ 1894)
Officieel beschermingsbevel
1972
Zoeken door Gérard Sauzade
Zoeken door Gérard Sauzade 1972 (≈ 1972)
Ontdekking van funeraire meubels
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Dolmen de Saint-Contignarde (resten): bij beschikking van 20 november 1894
Kerncijfers
Cazalis de Fondouce - Archeoloog
Eerste opgravingen in 1876
Frères des Écoles Chrétiennes d'Arles - Zoekers (1889-1890)
Archeologisch onderzoek op de site
Gérard Sauzade - Archeoloog
Zoekopdrachten en ontdekkingen in 1972
Oorsprong en geschiedenis
Het Dolmen de Saint-Contignarde, ook bekend als de Dolmen de Coutignargues, is een megalithisch monument gelegen in Fontvieille, Bouches-du-Rhône. Het was oorspronkelijk ingedeeld onder de gangpaden van Cazalis de Fondouce, hoewel het eigenlijk een dolmen is met lange kamer en korte gang, gebouwd in een trapeziumput. De droge stenen muren, gerangschikt in stapels platen, en de ovale tumulus (17,40 m × 10,80 m) maken het een opmerkelijk voorbeeld van de begrafenisarchitectuur van het tijdperk.
De site werd meerdere malen onderzocht: een eerste mislukte opgraving vond plaats in 1876 onder leiding van Cazalis de Fondouce, Huart en Nicolas. In 1889-1890 hervatten de gebroeders van de christelijke scholen van Arles hun onderzoek, gevolgd door een campagne van 1972 onder leiding van Gérard Sauzade. De laatste ontdekte rijke archeologische meubels, waaronder vuursteenbladen, pijllijsten, serpentine of callai kralen, en botten punches, die neolithische begrafenis en ambachtelijke praktijken weerspiegelen.
Gerangschikt een historisch monument in 1894, de dolmen onderscheidt zich door zijn interne structuur: een slaapkamer van 7,60 m lang, voorafgegaan door een gang op een helling van 3 m, allemaal geplaveid met kiezels en omgord met geplaveide muren. De huidige staat, gedeeltelijk bewaard gebleven, biedt een overzicht van bouwtechnieken en begrafenisrituelen van de Neolithische gemeenschappen van de Provence. Opeenvolgende opgravingen hebben haar rol in het regionale megalithische landschap verduidelijkt, met name als archetype van langgerekte dolmens.