Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Dolmen des Bignes, ook bekend als Pierre des Bignes, is een megalithisch complex gelegen aan de rand van de gemeenten Habloville en Neuvy-au-Houlme, in Orne. Dit Neolithicum complex bestond oorspronkelijk uit een tumulus dolmen, een tumulus met begraafkamers, en een derde tumulus nu vernietigd door agrarische werken. Deze drie structuren vormden een schuine driehoek, zichtbaar vanuit de omringende vlakte, en hun lokale naam bignes betekent hobbels in patois, met verwijzing naar hun reliëf.

De dolmen grafkamer, rechthoekig van vorm, wordt begrensd door vier orthostatica (verticale bandjes), waarvan er drie nog steeds een imposante micace granieten afdektafel (3,25 m lang, 2,95 m breed, 0,80 m dik). Orthostatica zijn graniet of kwartsiet, terwijl de tafel natuurlijke groeven en cupules presenteert, ten onrechte geïnterpreteerd in de 19e eeuw als sporen van offers. Een kleine gang, genoemd in 1835 door Arcisse de Caumont, leidde ooit naar de slaapkamer, maar de platen waren verdwenen in 1902.

De site, die al lang geplunderd was door een lokale legende die een schat aanriep die bewaakt werd door een genie, werd in 1963 door Bernard Edeine doorzocht. Uit deze onderzoeken bleek dat de tumor oorspronkelijk een cairn (steenstapels) was die niet bedekt was met grond, omgeven door een nette muur van trimmen (2,25 m dik). Menselijke botten, behorend tot ongeveer een dozijn individuen, werden daar gevonden, begraven in verschillende posities, soms op platen of in putten. De datering zou zijn bouw plaatsen in Chasseen (Medium Neolithicum).

Tijdens de Tweede Wereldoorlog diende de tumulus als tijdelijk graf voor Duitse soldaten tijdens de Falaise zakgevechten. Sinds 4 november 1931 is er een Historisch Monument geregeerd, dat een degradatie heeft ondergaan in verband met landbouwactiviteiten en steenverwijderingen, waardoor de oorspronkelijke structuur gedeeltelijk is gewijzigd. Er zijn geen sporen van begrafenismeubilair bewaard vanwege oude plunderingen.

Het landbouwwerk veranderde ook het landschap rond de dolmen, het creëren van een kunstmatige kom die niet de eerste verschijning van de tumulus weerspiegelt. De opgravingen uit 1963 onthulden een kleibasis met sporen van houtskool en dierlijke botten, wat wijst op rituele of huiselijke praktijken in verband met de site. Tegenwoordig zijn er slechts gedeeltelijke resten van dit begrafeniscomplex, een getuige van de Normandische megalithische tradities.

Externe links