Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Dolmen dit La Pierre Courcoulée is een megalithisch monument gelegen in de gemeente Ventes, in het departement Eure, aan de rand van het bos van Evreux. De dikte van de plaat bedraagt 4,60 m lang en bedraagt tussen 1 m en 1,35 m. Vier verticale stenen, ongelijkmatig geaard, ondersteunen deze kolossale tafel, waarvan de helling resulteert uit de gedeeltelijke ineenstorting van een van de steunen door de eeuwen heen. De site, omringd door dichte vegetatie, draagt ook de lokale naam Haut-Bois, misschien een oeroude sacralisatie van de plaatsen.

De eerste schriftelijke vermelding van de dolmen dateert uit 1827 in de Memoirs op de ruïnes van de Vieil-Évreux van François Rever. Deze laatste beschrijft een "grote en ruwe" steen van meer dan 10 m3, geplaatst op vier steunen, die hij associeert met Druïdische graven. Rever merkt ook mislukte opgraving pogingen en een geleidelijke verschuiving in de plaat als gevolg van daling of menselijke interventie. In 1832 beschreef Auguste Le Prévost in zijn historische en archeologische notitie over de Eure het als "merkelijker" van de lokale dolmens en publiceerde een nauwkeuriger schets dan die van Rever, gemaakt door Charles-Léopold de Stabenrath.

Het monument wekte een groeiende belangstelling in de 19e eeuw: Louis-Léon Gadebled (1840) en de Burggraaf de Pulligny (1879) benadrukten haar uitzonderlijke dimensies. Deze erkenning leidde tot de rangschikking van de eerste historische monumenten van de Eure in 1889, onder impuls van de Franse Prehistorische Vereniging. Léon Coutier werd in 1897 opgenomen in de eerste Inventory of Menhirs and Dolmens of France. De huidige staat, met een onevenwichtige plaat, getuigt van zowel zijn anciënniteit als de wijzigingen die sinds de bouw ervan hebben ondergaan.

Historische beschrijvingen benadrukken de waarschijnlijke collectieve graffunctie, typisch voor Neolithische dolmens. De oude opgravingen, hoewel niet gedetailleerd gedocumenteerd, zouden geen significante artefacten hebben opgeleverd, volgens andere soortgelijke sites in Bretagne of Normandië. De hypothese van ritueel of begrafenisgebruik, gekoppeld aan de praktijken van de agro-pastorale gemeenschappen van die tijd (ca. 4000 v.Chr.), blijft het meest aannemelijk. De dolmen illustreert zo de vindingrijkheid van prehistorische bouwers, in staat om permanente structuren te bouwen met rudimentaire middelen.

Vandaag de dag blijft de Pierre Courcoulée toegankelijk in de bosomgeving, hoewel de exacte locatie (13 Rue Alberte Lannesval) soms als niet gespecificeerd wordt beschouwd door bezoekers. Zijn vroege classificatie en zijn vermelding in de 19e eeuw inventarissen maken het een symbool van Norman megalithic erfgoed, bestudeerd voor zijn architectuur en zijn turbulente geschiedenis. De beschikbare bronnen (Wikipedia, Monumentum) bevestigen zijn status als emblematisch monument, ondanks het ontbreken van recente opgravingen.

Externe links