Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Dolmen du Champ-du-Ruisseau, ontdekt in 1949 door Dr. J.-B. Glotin, is een gangpad bedekt door het Armo Ricaanse type dat neolithicum. Gelegen in de buurt van de rivier de Auxence, is het ongeveer 7 meter lang en is gericht oost/west. De 19 platen zijn afkomstig van lokale zandstenen en Ingrandes pudding, vervoerd van nabijgelegen afzettingen. Het gebouw, gedeeltelijk gerestaureerd tussen 1961 en 1962, onthult een complexe architectuur: een antikamer, grafkamer, polisher geïntegreerd met een plaat, en tumulus omgeven door een ovale peristalith. Sporen van Gallo-Romeinse hergebruik werden geïdentificeerd.

De archeologische opgravingen onthulden een verscheidenheid aan objecten: vuursteen werktuigen (gratters, nucleous, piercing), campaniform aardewerk plagen, en stratigrafische lagen die dateren uit de Middeleeuwen en de moderne tijd. Een 14-koolstof datering van houtskool, tussen 1210 en 475 v.Chr., lijkt verouderd met betrekking tot het ontdekte neolithische materiaal, wat een technische fout suggereert. De site, geclassificeerd als Historisch Monument in 1961, presenteert analogieën met andere Bretonse overdekte steegjes, zoals Men-ar-Rumpet in Kerbors.

Het overdekte gangpad was aanvankelijk bedekt met een cairn in phtanite en aarde, gedeeltelijk ontmanteld in de moderne tijd voor lokaal werk. De ingang, versperd door een prismatische drempel, leidde naar een voorkamer gescheiden van de begrafeniskamer door een scheiding van kwetsbare platen, nu verdwenen. De verharde grond en interne structuren (U-vormige in phtanite, pole hole) doen vragen rijzen over het rituele of praktische gebruik ervan. De site illustreert neolithische expertise in megalithische constructie en lokaal beheer van hulpbronnen.

Het herstel van de jaren zestig hielp de structuur te stabiliseren, hoewel sommige platen, te kwetsbaar, niet konden worden vervangen. De polisher geïntegreerd met een afdektafel, samengesteld uit parallelle groeven en kommen, toont een mogelijk hergebruik van de steen voor of na de bouw van de dolmen. De peristalith behuizing en de "wandel" van platte platen rond de tumulus voegen toe aan de singulariteit van de site, die de complexe begrafenis en symbolische praktijken weerspiegelt.

De Dolmen du Champ-du-Ruisseau maakt deel uit van een netwerk van megalieten van Angevins en Armorics, het delen van architectonische kenmerken zoals kamer/voorkamerscheiding of het gebruik van stenen drempels. Zijn late ontdekking (1949) en zijn snelle rangschikking (1961) onderstrepen zijn belang voor het begrijpen van lokale neolithische samenlevingen. De studies die zijn gepubliceerd, met name in het Bulletin de la Société préhistorique française (1972), maken het een referentielocatie voor megalithische archeologie in West-Frankrijk.

Externe links