Début du IVe millénaire av. J.-C. (vers 4000-3500 av. J.-C.)
Geschatte bouw
Geschatte bouw Début du IVe millénaire av. J.-C. (vers 4000-3500 av. J.-C.) (≈ 3575 av. J.-C.)
Periode van Midden-Armeens Neolithicum
28 mai 1980
Registratie MH
Registratie MH 28 mai 1980 (≈ 1980)
Indeling als historisch monument
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Dolmen à transept du Riholo (zaak ZI 115): inschrijving bij beschikking van 28 mei 1980
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
Anonieme archeologische bronnen
Oorsprong en geschiedenis
Het Dolmen du Riholo is een megalithisch monument gelegen in Herbignac, in het Pays de la Loire. Het staat op een dominant moeraslandschap aan de noordelijke rand van de Brière. Deze dolmen behoort tot een zeldzame architectonische categorie, genaamd transept of transept graven, kenmerkend voor de twee oevers van de Loire estuarium. Deze gebouwen onderscheiden zich door een centrale gangpad die leidt naar een hoofdslaapkamer, waaromheen gelede symmetrische secundaire kamers zijn. Oorspronkelijk was de dolmen bedekt met een cairn of tumulus, nu uitgestorven.
Ondanks de in de loop van de eeuwen ervaren degradaties behoudt de dolmen du Riholo opmerkelijke elementen: een terminale kamer van bijna vierkante vorm (2.25 m × 2 m) en een uitzonderlijk goed bewaard gebleven noordelijke laterale transept (3 m × 2 m). Twee dwarspilaren, geplaatst op de dwarsdoorsnede van de transept, verminderen de toegang tot de hoofdslaapkamer, terwijl twin platen markeren de ingang van de laterale cel. Dit type architectuur, gedateerd uit het Midden-Armeens Neolithicum (vroeg 4e millennium v.Chr.), wordt gedeeld door twee andere naburige megalieten: de dubbele dolmen van Crévy tot Saint-Lyphard en de Dolmen van Les Rochettes tot Crossac.
De site werd in 1980 als historisch monument opgenomen in een reeds gedegradeerde staat. Archeologische opgravingen op soortgelijke plaatsen, zoals de Cairn des Mousseaux in Pornic of de Dolmen de Château-Bû in Saint-Just, maakten het mogelijk deze getransepte graven toe te schrijven aan een periode tussen 4000 en 3500 v.Chr. Deze collectieve begrafenissen getuigen van de uitvaartpraktijken en de architectonische kennis van de neolithische gemeenschappen rond de riviermonding van de Loire, een gebied dat gekenmerkt wordt door intensieve culturele uitwisselingen tussen de twee oevers.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen