Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Twee dolmens genaamd La Grosse Pérot en La Petite Pérot à Fontenille en Charente

Patrimoine classé
Patrimoine Celtique
Dolmens

Twee dolmens genaamd La Grosse Pérot en La Petite Pérot

    D61
    16230 Fontenille
Particuliere eigendom
Dolmens des Pérottes de Fontenille
Deux dolmens dits La Grosse Pérotte et La Petite Pérotte
Deux dolmens dits La Grosse Pérotte et La Petite Pérotte
Deux dolmens dits La Grosse Pérotte et La Petite Pérotte
Deux dolmens dits La Grosse Pérotte et La Petite Pérotte
Deux dolmens dits La Grosse Pérotte et La Petite Pérotte
Deux dolmens dits La Grosse Pérotte et La Petite Pérotte
Deux dolmens dits La Grosse Pérotte et La Petite Pérotte
Deux dolmens dits La Grosse Pérotte et La Petite Pérotte
Deux dolmens dits La Grosse Pérotte et La Petite Pérotte
Deux dolmens dits La Grosse Pérotte et La Petite Pérotte
Deux dolmens dits La Grosse Pérotte et La Petite Pérotte
Deux dolmens dits La Grosse Pérotte et La Petite Pérotte
Deux dolmens dits La Grosse Pérotte et La Petite Pérotte
Deux dolmens dits La Grosse Pérotte et La Petite Pérotte
Crédit photo : Jack ma - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1500
1600
1700
1800
1900
2000
XVe siècle
Eerste schriftelijke vermelding
1826
Eerste moderne beschrijving
1873
Zoeken door Lièvre
1900
Historisch monument
2012-2013
Kikkers
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Twee dolmens bekend als La Grosse Pérotte en La Petite Pérot (Box B 69): rangschikking naar lijst van 1900

Kerncijfers

Chaudruc de Crazannes - Lokale historicus Eerste omschrijving in 1826
Abbé Jean-Hippolyte Michon - Erudit en archeoloog Beschrijfde de dolmens in 1844
Auguste-François Lièvre - Archeoloog Fouilla la Grosse Perotte in 1873
Vincent Ard - Hedendaagse archeoloog Directea opgravingen 2012-2013 Petite Pérot

Oorsprong en geschiedenis

De dolmens van Grosse Pérotte en Petite Pérot zijn megalieten gelegen in Fontenille, Charente, aan de rand van Luxé. Deze monumenten van angoumoisin type, verre ongeveer vijftig meter, worden genoemd uit de 15e eeuw als terminals van de seigneury van Château-Renaud. Ze werden beschreven door Chaudruc de Crazannes in 1826 en door Abbé Michon in 1844, toen genaamd Pierres de la Perotte. Hun eerste officiële zoektocht, uitgevoerd door Auguste-François Lièvre in 1873, onthulde botten en begrafenisobjecten. Gerangschikte historische monumenten in 1900, illustreren ze regionale megalithische architectuur.

La Petite Pérot, in 2012-2013 door Vincent Ard gezocht, presenteert een veelhoekige kamer bedekt met een plaat van 39 ton, rustend op negen orthostaten. Zijn ronde tumulus, ongeveer 15 m in diameter, had twee concentrische muren. De kamer, geplaveid en uitgerust met een zijcel, bevatte beenderen van zes individuen, versierde cup-towers, en pijlen frames daterend uit het Midden Neolithicum. Recente consolidatie heeft een centrale pijler toegevoegd.

De Grosse Perotte, minder bestudeerd, heeft een overdekte tafel gebroken in drie stukken, rustend op tien orthostaten. De rechthoekige kamer (3,40 m × 2,30 m) huisvest gravures: één bijl en twee haken in basreliëf. Versteld in 1873, het leverde gebrande beenderen van negen individuen, aardewerk versierd met chevrons, pijlen frames, en ornament elementen. Deze dolmens getuigen van de begrafenis en artistieke praktijken van Neolithicum in Charente.

De twee monumenten, typisch Angoumoisian megalithism, weerspiegelen een constructie in twee fasen: slaapkamer en cairn, dan het toevoegen van een tweede muur van trimmen. Hun begrafenismeubilair, toegeschreven aan het Midden Neolithicum, Finale en Campaniform, onthult een langdurige bezetting. Hun classificatie in 1900 en recente opgravingen onderstrepen hun erfgoed belang, terwijl ze vragen stellen over hun symbolische en sociale functies in neolithische gemeenschappen.

Externe links