Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Dolmens de Kerbourg, ook wel dolmens de l'île de la Motte ou dolmens de la Madeleine genoemd, liggen nabij het dorp La Madeleine, in de gemeente Saint-Lyphard, in de Loire-Atlantique. Deze funeraire monumenten dateren uit de Neolithische periode en werden in 1951 als historische monumenten vermeld. Ze werden leeggehaald aan het einde van de Neolithische periode, toen geplunderd in de Romeinse tijd. Hun architectuur, met name die van dolmen n°1, is opmerkelijk met een goed bewaard gebleven megalithische structuur, bedekt met vier granieten tafels. Deze dolmen, vaak aangeduid als bedekt gangpad, is 7,70 meter lang en heeft een gang die leidt naar een trapeziumkamer.

Dolmen #1, gezocht in 1879 door de Engelse archeoloog William Collings Lukis, onthulde gepolijste assen die nu bewaard zijn gebleven in het British Museum. Oorspronkelijk bedekt met een cairn, verdween het tijdens open plekken tussen 1874 en 1876. De tweede dolmen, 70 meter zuidelijk gelegen, is zeer geruïneerd: alleen elementen van de grafkamer blijven over, waaronder vijf pilaren en een overdekte tafel met een koepel. Opgravingen aan het einde van de 19e eeuw door de heer Benoist en Henri Quilgars onthulden fragmenten van aardewerk, kwarts ponsers, een diorietbijl, een zwarte aarde urn, evenals sporen van as en kolen.

Volgens een lokale legende zouden de twee dolmens communiceren door een ondergrondse bewoond door korrigans, mythische wezens verondersteld om daar een schat te verbergen. Deze folklore voegt een mysterieuze dimensie toe aan deze overblijfselen, die begrafenispraktijken en overtuigingen van neolithische samenlevingen illustreren. De dolmens van Kerbourg, door hun uiteenlopende staat van instandhouding, bieden een waardevolle getuigenis van de megalithische architectuur van de regio, terwijl de uitdagingen van hun behoud in het licht van vroegere menselijke activiteiten.

De dolmens van Kerbourg worden genoemd in verschillende archeologische werken, waaronder die van Pitre de Lisle du Dreneuc en Henri Quilgars, die geholpen hebben hun geschiedenis en betekenis te documenteren. Hun classificatie als historisch monument in 1951 weerspiegelt hun erfgoed belang, zowel voor het begrip van Neolithicum als voor het behoud van het megalithische erfgoed van de Loire-Atlantique.

Externe links